1. Verhuizen naar droomland

´Zou je wel in Spanje willen wonen?´ Hij vroeg het zo lief en zijn gezicht drukte verlangen uit, ik kon geen `nee´ zeggen, maar dacht dat het waarschijnlijk toch nooit zou gebeuren en zei ´ja!´ Hij zette ons huis te koop en buiten mijn verwachting was dat huis binnen een maand verkocht. Alles kwam in stroomversnelling, de meubels werden opgeslagen bij een verhuisbedrijf. Hij zocht op het internet naar een dorp in Spanje in de buurt waar hij wel wilde wonen en nam contact op met een makelaar aldaar.

Verward en in een roes besefte ik wat er gebeurd was. Het was allemaal zo snel gegaan, ik realiseerde me dat ik dit eigenlijk niet had gewild, maar toegestemd had omdat ik hem natuurlijk overal in de wereld zou volgen, omdat ik zoveel van hem hield en erop vertrouwde dat hij het beste wist wat goed voor ons was. Zo was het ons hele huwelijk van bijna veertig jaar gegaan, dus moest ik nu ook maar op hem vertrouwen. Een maand later vlogen we naar Spanje en dezelfde dag kochten we een huis. Een finca noemde de makelaar het geheel. Een oud Spaans huis met vier slaapkamers, een badkamer en een groot overdekt terras. Het huis had een grondstuk van bijna tweeduizend vierkante meter waar oude vijgen, olijf en prachtige amandelbomen op stonden. Het geheel was afgezet met palen en gaas waardoor we een prachtig uitzicht hadden op de omliggende wijngaarden. De zon stond hoog aan de hemel, het leek op het paradijs. Daar wilde we wel wonen. Aan beide zijden woonden Spaanse gezinnen.


Mijn man sprak perfect Spaans, geleerd van de Spaanse bemanningen die hij altijd op zijn schepen had gehad. Maar ik sprak geen woord Spaans. `Si´ en `no´ lukte nog wel, maar met tellen kwam ik niet verder dan `diez´. Onze buren waren heel vriendelijk en wilde graag contact met die buitenlanders. Marianne, de buurvrouw, kwam dan ook wekelijks een keertje buurten. Als Herman thuis was ging het allemaal goed en hadden we een leuke conversatie en leerde elkaar zo beter kennen. Ik lette goed op wat er gezegd werd en sloeg al die nieuwe woorden en uitdrukkingen in mijn hoofd op, vroeg later aan Herman wat de woorden, die ik niet begreep, betekende, zo leerde ik langzaamaan een beetje van de taal. Maar als ik alleen was werd het moeizaam als Marianne kwam buurten. Aan de klank van Marianne´s stem en haar gezichtsuitdrukking zag ik of het iets serieus en droevigs was of iets vrolijks en daar reageerde ik dan op met een bevestigend knikje of een glimlach. Ik was verdrietig dat ik mijn buurvrouw niet echt kon verstaan en bedacht dat ik op deze manier nog niet echt in Spanje woonde. `Pas op het moment dat ik normaal met mijn buurvrouw kan praten kan ik zeggen dat ik in Spanje woon,´ dacht ik. Nog meer deed ik mijn best om de Spaanse taal zo vlug mogelijk te leren en volgde verschillende cursussen.

Nu, vele jaren later spreekt, lees en schrijf ik de taal aardig goed en denkt met dankbaarheid terug aan het moment dat ik precies verstond wat Marianne me vertelde. Op dat moment ging het door me heen,`Eindelijk woon ik in Spanje, in het droomland van Herman, dat was het nu ook van mij. Droomland.


Marijke Derksen



#droomland #verhuizennaarspanje #spaansleren

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES