12. Een lot uit de loterij

“Wat willen jullie van mij drinken?” De oude Pepe vroeg het voor de zoveelste keer. We hadden al een hele tijd op het terras gezeten en het nodige genuttigd. Dus we wilden echt niets meer en bedankte hem vriendelijk. Een beetje boos mopperde hij dat die extranjeros nooit wat van hem wilden drinken en het waren toch zijn amigos. Dat waren we inderdaad. Sinds de eerste dag dat we hem ontmoette, en hij dat hele stuk naar het huis van Juan onnodig voor ons gelopen had en toen zo vreselijk kwaad was geworden, konden we goed met hem opschieten.

Het ging de laatste tijd niet zo goed met Pepe. Zijn benen wilden niet meer, het lopen werd steeds zwaarder voor hem. Van zijn huis naar het plein met de restaurants en terrassen lukte nog wel, maar terug was moeilijk want zijn huis staat in het gedeelte van het dorp dat tegen de berg aan ligt en de klim omhoog was voor Pepe bijna niet te doen. Echtgenoot bracht hem dan vaak terug met de auto. Daar was de oude man erg blij om. “Amigos voor altijd?” vroeg hij dan aan mijn man. “Natuurlijk! Amigos tot de dood.” antwoordde deze. Maar dat was niet lang genoeg voor Pepe. “Tot in de dood.” was zijn reactie. Soms wilde hij ons trakteren en met ons uit eten gaan, hij wist wel een goed restaurant in de bergen waar ze de lekkerste paella maken. “Venga.” zei hij. We moesten met hem meekomen. Dat wilde ik liever niet, de oude Pepe is echt wel een lieve man als hij niet al te chagrijnig doet en eens een keer niet moppert, maar hij verzorgt zichzelf niet goed en ruikt dan ook niet altijd even fris. Samen in de auto is al niet zo'n pretje, maar samen uit eten gaan hoeft voor mij dus niet. Juist op het moment dat we weigerde om wat van hem te drinken kwam de lotenverkoper van Once het terras oplopen en probeerde aan iedereen loten te slijten. “Als je dan niets wilt drinken, neem dan maar een lot van mij.” hoorde we Pepe mopperen terwijl hij twee loten kocht en die gelijk in onze handen duwde. Een beetje overdonderd zei ik dat op dit lot zeker een prijs zou vallen. Zo'n lief gebaar van die oude man, hij wilde ons perse iets geven, dus dit moest wel een winnend lot zijn. Maar hoe dat werkte met die loterij wisten we niet. Dus vroegen we de kelner of hij het voor ons in de gaten wilde houden en gaven hem de loten.

Een paar dagen later waren we weer in dat restaurant. De kelner kwam naar ons toe met de loten in de hand en zei terwijl hij ze kapot scheurde dat er niets op gevallen was en gooide de snippers weg. Nu dat was dan jammer, we winnen nooit wat in een loterij, dus dat was wel te verwachten. We dachten er niet meer aan. Toen we een paar dagen daarna weer in het restaurant waren was de kelner die dag niet op zijn werk verschenen, we vroegen de uitbaatster of hij soms ziek was, maar ze wist het niet, ze had niets van hem gehoord. Hij was zomaar weg gebleven. Nog een paar dagen later ging het gerucht door het dorp dat die kelner een grote prijs had gewonnen en stil was vertrokken naar zijn vader in Mallorca om daar een eigen restaurant te gaan beginnen. We vroegen het de uitbaatster van het restaurant en zij bevestigde het. Nee, hij was geen afscheid komen nemen. Hij had zo'n veertigduizend euro´s gewonnen in de Once loterij en was weggegaan zonder zijn baan op te zeggen. “ niet erg netjes van hem.” besloot ze haar verhaal.


Een raar gevoel ging door me heen. Hij had die prijs gewonnen op dezelfde dag dat hij onze loten zou controleren! Hij had de loten voor onze ogen versnipperd, maar waren dat wel de loten die ik hem ter controle gegeven had? Was het een toevallige samenloop van omstandigheden geweest? Had hij ook een lot gekocht en was juist daarop die prijs gevallen? Ik weet wel dat hij met zijn gezin met jonge kinderen het geld veel harder nodig had dan wij. Maar hoe het ook is gegaan, wij wensen hem in ieder geval een goede toekomst toe daar in Mallorca.


Marijke Derksen

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES