19. La gitana

Het begon eigenlijk als niets bijzonders, alleen maar met zo'n raar plekje op de binnenkant van mijn onderarm. Het leek op een klein wratje. Een verhoginkje onder de huid. Maar het werd al snel groter. Toen het de grote had van een eurocent was het toch tijd om de huisarts eens te bezoeken. Op mijn vraag of het een wrat was antwoordde hij gelijk ontkennend. Hij sneed het weg en steriliseerde de plek. Met de boodschap dat ik om de paar dagen terug moest komen bij zijn assistent om het te laten reinigen en het ondertussen zelf twee maal per dag moest steriliseren en beslist niet mocht zwemmen, ging ik toch wat beteuterd naar huis. Geen wrat, maar wat is het dan? Veel mogelijkheden gaan door je hoofd, maar die schuif je gelijk weer opzij, want daar wil je niet aan denken. Niet zwemmen was op dat moment eigenlijk het ergst. Die zomer waren temperaturen van veertig graden heel gewoon.

Maar na twee weken was het plekje weer terug, zelfs groter en dikker. Er zat nu een dikke rode rand omheen. De huisarts vond het toch verstandiger dat ik naar een dermatoloog ging. Gelijk een afspraak gemaakt bij een kliniek in Alicante en het voordeel in dit zonnige land is dat je gelijk geholpen kunt worden en geen weken op een wachtlijst komt te staan. De dermatoloog bekeek het plekje en zonder enige vorm van verdoving sneed hij het weg. Daarna brandde hij het dicht en gaf me een recept voor een crème die ik er twee maal per dag op moest smeren. Zwemmen mocht van hem wel. Daar was ik met deze ontzettend hete dagen erg blij om. Na veertien dagen bij hem terug komen. In die twee weken leek het of het plekje zich niet wilde laten kisten en groeide daarom als kool, een zwarte kool met een dikke rode rand er om heen. Het zag er akelig uit.


Ook de dermatoloog was niet zo blij toen hij het veertien dagen later weer zag. Dit keer moest ik op een behandel bed gaan liggen met mijn arm omhoog achter mijn hoofd en kreeg ik de nodige injecties om het te verdoven, want dit keer sneed hij het diep weg. Ik heb er niets van gevoeld en ook niet gezien wat er allemaal gebeurde. Wel schreef hij ditmaal een recept uit voor zware pijnstillers, te gebruiken indien nodig. Het weggesneden weefsel werd op kweek gezet en ik moest zes weken later terugkomen voor de uitslag. Tegen mijn echtgenoot vertelde de dermatoloog dat hij aan huidkanker dacht. Niet leuk om te horen. In de weken van afwachting smeerde ik trouw twee maal per dag de crème op het plekje en zag de wond netjes genezen, het werd steeds kleiner. Nee, dat kon nooit verkeerd zijn, die uitslag van die biopsie zal best wel meevallen! Maar dat deed het niet! Het is huidkanker kregen we te horen. De dermatoloog controleerde mijn oksels of er geen verdikkingen waren in de lymfklieren. Ik kreeg instructies, nooit meer in de zon, kleding met lange mouwen dragen, goed beschermen, constant mezelf controleren op vreemde plekjes en gelijk naar hem toekomen als ik iets ontdekte en verder regelmatig controle in de kliniek.


Dan sta je buiten, toch wel behoorlijk aangeslagen. Kanker! Dat is een woord dat je niet over jezelf wilt horen. Bij niemand uiteraard, maar als het jezelf betreft komt die dreun toch wel behoorlijk hard aan. `zullen we maar naar de boulevard rijden en daar een kopje koffie gaan drinken!` Ja, laten we dat maar doen. Of je even niet van deze wereld bent. Samen praten en proberen de werkelijkheid onder ogen te zien en te relativeren. `je kunt er heel oud mee worden, die en die hebben het ook en die heeft het al zoveel jaren,` Natuurlijk, dat is waar, maar dat akelige woord is mijn leven binnengedrongen en dat is eng!


We hebben onze koffie al op als er een echte gitana, een zigeunerin, naar ons toe komt lopen. Gehuld in kleurrijke ruime rokken, haar zwarte haren in een lange staart op haar rug hangend. Een bos rode rozen in haar hand. Die moest hij voor me kopen, vind ze. Dat wil hij best wel, maar tegelijk pakt ze mijn hand en draait het met de palm open naar zich toe. Oh nee, ik wil nu absoluut niet weten wat er in de toekomst voor me is weggelegd. Flauwekul, daar staat mijn hoofd nu zeker niet naar en ik geloof toch al niet in die onzin! Als rechtgeaarde Nederlander zegt mijn echtgenoot, `wat gaat me dat kosten?` `poco dinero` wuift de gitana met een sierlijke handbeweging deze onbelangrijke kwestie de lucht in. `doe maar.`zegt hij tegen mij. Onder normale omstandigheden zou mijn wederhelft zich nooit met zo`n onduidelijk antwoord hebben laten afschepen, maar ook hij is behoorlijk aangeslagen. Ik stribbel nog een beetje tegen, maar de donkere vrouw heeft mijn hand toch al vast en begint te vertellen dat mijn `rodillas roto` zijn. Hee, hoe kan zij nou weten dat ik zulke slechte knieën heb? Ik draag een lange broek, mijn vervormde knieën zijn niet te zien en ze heeft me beslist niet zien lopen, we zaten hier al een tijdje en zij kwam van een heel andere kant als waar wij vandaan waren gekomen. Ze vertelt ondertussen dat ik veel in bed zal moeten liggen in de toekomst, maar niet echt ziek zal zijn. Leuk! Lekker vooruitzicht, maar dat wist ik eigenlijk zelf ook al. Ook waren we al heel lang bij elkaar, zei ze. Klopt ook, veertig jaar getrouwd de aankomende winter. Wel kinderen maar die zagen we niet zoveel, wonen ver weg... weer goed! Dat van die kinderen is niet zo'n grote gok, want de meeste buitenlanders die hier wonen hebben kinderen in hun thuisland. Maar toch... net zo goed hadden we elkaar net leren kennen en helemaal geen kinderen samen, dan was het toch een afgang geweest... zou ze toch echt...? Haar verhaal ging verder en het ging in rap Spaans dus kreeg ik niet alles mee, maar nog wel dat ik altijd iets roods bij me moest dragen, bijvoorbeeld lingerie, en ze haalde als voorbeeld een schouderbandje van haar bh uit de halslijn van haar blouse.


Toen ze klaar was met haar vertelling gaf ze me de rozen. Tegen echtgenoot zei ze dat ze dertig euro van hem kreeg. Die kreeg zowat een flauwte. `noem je dat poco dinero, dat is mucho dinero!` liet hij verontwaardigd horen. Dat had hij niet eens in zijn portemonnee! Wat heb je dan wel in je portemonnee, vroeg ze brutaal, geef me dan maar wat je daarin hebt. `tien euro` antwoordde hij zonder eerst te kijken en gelijk haalde hij zijn portemonnee tevoorschijn en maakte het open en had pech, want er zaten nog vijftien euro in en ze had meegekeken. Die vijftien euro was hij kwijt en een beetje verbluft zaten we elkaar aan te kijken tot we in een lachbui uitbarsten. Die gitana! Had ze ons even mooi te pakken gehad! Maar we vonden allebei dat het dat geld dubbel en dwars waard was, want ze had ons uit die depressie gehaald zonder dat ze het wist en dat was heel wat waard, we lachten weer.


Dit is meer dan vijftien jaren geleden en ik kan u melden dat de huidkanker nooit is terug gekomen.


Marijke Derksen

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES