20. Een dagje Benidorm

Direct na het zomerseizoen is het heerlijk toeven in Benidorm. De meeste vakantiegangers zijn weg en de overwinteraars moeten nog komen. Dat betekent ruimte om te parkeren, de winkels en terrassen zijn niet overvol en je kunt dan wandelen zonder je een weg te hoeven banen tussen massa`s mensen door.


Als resident in Spanje vind ik dit de mooiste tijd  van het jaar om die stad te bezoeken. Want het is best leuk om je ook eens een dag als toerist te voelen. Tot op zekere hoogte dan natuurlijk. Want iedere keer dat ik in Benidorm ben heb ik het gevoel dat ik verkeerd ben aangekleed. Veel te veel kleding. Of het nu juni of december is, ik zie daar altijd mensen in minimale kledij rondwandelen. In het dorp waar wij bij horen draagt men, eind september, al wat meer de herfstkleding, truitjes of blouses met mouwtjes, een vest over een jurk. Lange broeken in plaats van korte. Niet dat het hier veel kouder is. Nee de zomer is lang geweest, het wordt tijd om er weer eens anders uit te zien. Dus alle zomergoed in de was en in de kast en de kleding in wat donkerder kleuren komen weer tevoorschijn.


Dus netjes in een grijze broek en donkerblauwe blouse met driekwart mouwtjes stap ik in Benidorm uit de auto en botst bijna tegen een dame in een te kleine bikini. Dat het leven haar geen windeieren heeft gelegd is duidelijk te zien aan haar versierselen van goud in oren, haar nek, armen en zelfs om haar enkels. Dat diezelfde welvaart ook haar weelderige lichaam verder heeft gevormd is misschien minder leuk, maar zij heeft daar kennelijk geen problemen mee en toont dat alles aan iedereen die het maar wil zien, of niet! De heer die haar begeleid heeft ook niet veel aan kleding uitgegeven, maar des te meer aan goud en tatoeages. Ik voel me een provinciaaltje. Maar dat ben ik ook omdat ik bijna een uur rijden het binnenland in woon. Maar ondanks de donkerbruine, of rood verbrande, of de net aangekomen nog bijna witte, erg schaars geklede mensen die je hier in allerlei categorieën tegenkomt vind ik het heerlijk om hier een dagje te zijn. Tegelijk ben ik me bewust van de bevoorrechte positie waarin wij verkeren. Wij hoeven niet morgen weer met het vliegtuig of met de bus terug. Wij wonen hier en kunnen dus iedere dag van dat mooie weer en het rustige leven genieten. Misschien is dat ook wel de reden dat je wat meer kleren draagt dan de toeristen, bruin worden we toch wel. Als we willen kunnen we bijna het hele jaar door op terrasjes zitten en lekkere tapa`s eten. Dat doen we dan ook veel in ons eigen dorp en omliggende plaatsen. Maar Benidorm is toch anders, al die leuke winkeltjes, waar je als niet oppast met tassen vol rommeltjes vandaan komt, dingen die je eigenlijk niet nodig hebt, maar het ziet er zo grappig uit. Ook kun je er leuke rokken en blouses kopen voor heel weinig geld. Niet de beste kwaliteit, maar wel leuk voor één zomerseizoen.


Maar op de boulevard op een terras zitten en mensjes kijken vind ik nog het allerleukst. Als ik dan ook nog eens het geluk hebt dat er praatgrage toeristen dichtbij me in de buurt zitten dan heb ik de tijd van mijn leven. Stil zijn en luisteren levert dan de mooiste verhalen op. Aan een paar tafeltjes achter ons zaten verschillende stellen die elkaar bij binnenkomst nog niet kenden, maar aan de praat raakten omdat ze samen gemeen hadden uit hetzelfde land van herkomst te zijn. Het ene stel moest de volgende dag weer terug, het andere had nog een week vakantie te goed. Men had dezelfde klachten, de kamers in het appartement waren niet zo schoon als men thuis gewend was en in de soep zaten stukken vet in plaats van vlees. Een van de dames vraagt aan de serveerster of dat eiland daar in de verte, het eiland is waar je met een boot op excursie naar toe kunt gaan. De serveerster tuurt in de verte langs de kust, richting Alicante, maar gelijk zegt de man die bij de vrouw hoort. `nee hoor, dat is de kust van Marokko!` De serveerster is klaarblijkelijk ook nog niet zo lang in Spanje en antwoord, `nee dat is gewoon de Spaanse kust, Malaga of zo.


Een van de toeristen is goed op de hoogte van de Spaanse geschiedenis en vertelt, `wist je dat hier vroeger helemaal geen strand was. De Afrikanen hebben dat aangebracht, die dachten, als we daar een groot strand aanleggen dan is daar in de toekomst voor ons ook wat te verdienen. Ja, de Afrikanen hebben hier honderdvijfenveertig kilometers strand aan gelegd.´ Jammer dat op dat moment meer druk pratende mensen het terras opkwamen en het verhaal hier voor mij ophield, maar ik heb wel genoten van dit stilzitten en luisteren.


Ik had weer veel inspiratie opgedaan.


Marijke Derksen.


Foto; 20minutos.es

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES