21. Telefoonaansluiting 2

Nog steeds geen telefoonaansluiting, nog steeds het gebruik van de telefoon via een lijntje met de buren. Het was destijds wel een uitkomst, maar we wilden nu toch eindelijk wel eens graag een eigen nummer.

Want vaak gebeurde het dat de buurvrouw de telefoon opnam en wij net te laat waren om mee te luisteren en te horen of het voor hen was of voor ons. Dan had de buurvrouw een vreemde taal gehoord en legde de hoorn snel weer op het toestel omdat ze het niet begreep. Ook belde de buren vaak naar mobiele nummers en werd er niet op de tijdsduur gelet, dus werden de rekeningen die wij beloofd hadden te betalen steeds pittiger. Allemaal geen punt, dat was de afspraak die we maakten om toch het gebruik van een vaste telefoonlijn te hebben. Maar het was toch wel lastig. Dus we wilden zo graag een eigen telefoonverbinding, logisch toch! Dat is het beste. Maar via Telefonica hoefden we er niet op te rekenen.


We spraken er op een ochtend in een van de restaurants in het dorp met een Spaans echtpaar over. `oh` was de reactie van hun kant, `hebben jullie nog steeds geen telefoon?, maar jullie willen dat wel graag?´ wij bevestigde de vraag een beetje moedeloos. `maar dat is helemaal geen punt. Wij kennen iemand die bij Telefonica heeft gewerkt en nu voor zichzelf werkt, clandestien uiteraard. Maar juist voor mensen zoals jullie die geen aansluiting via Telefonica kunnen krijgen. Hij doet dat, hij heeft connecties bij die telefoonmaatschappij en hij zorgt er voor dat je die aansluiting krijgt. Hij legt het zelf aan, dus dat is helemaal geen probleem. We bellen hem wel even.´


Het klonk allemaal te mooi om waar te zijn. Maar de man aan de andere kant van de lijn beloofde die middag te komen. En ja hoor, die middag kwam dat echtpaar met een man van niet Spaanse afkomst. `Bady´ stelde hij zich voor. Hij sprak Engels met een accent en vertelde het een en ander over zichzelf.  Onder andere dat hij in Amerika had gewoond en hier bij Telefonica had gewerkt en het zo erg vond dat de vele nieuwkomers zo moeilijk aan een telefoonaansluiting konden komen. Daarom was hij voor zichzelf gaan werken om deze mensen te helpen. Het klonk allemaal goed. Eerst ging hij het land tegenover ons huis in, op zoek naar de dichtstbijzijnde paal met het kastje waar eventueel nog een nummer in vrij was voor een aansluiting voor ons. Na een tijdje kwam hij terug en belde naar Telefonica met de vraag of in het kastje nummer zoveel nog een lijn vrij was. Dat bleek zo te zijn. Dus hij regelde voor ons dat wij dat vrije nummer konden gebruiken.  ´wat gaat dat allemaal kosten?´ vroeg mijn man volgens Nederlands gebruik.


Bady rekende het allemaal uit. Zevenhonderd meter kabel van de paal naar ons huis, ongeveer twee dagen werk voor twee man. Een euro per meter, tja dat gaat zevenhonderd euro kosten. Wij keken elkaar aan, toch wel veel geld, maar ja, zo is het ook niets dus laten we het maar doen. De daarop volgende zaterdag kwam Bady met een neef van hem en ze gingen aan het werk. Eerst een eindje het tegenover ons liggende land in, korte tijd  later waren ze al aan de overkant bij de palen aan het werk. Hoog in de paal maakte de neef de kabel vast en vervolgens in de volgende paal. Als laatste werd de kabel aan ons huis bevestigd, een verbinding naar binnen gemaakt en Bady belde naar Telefonica en kreeg het telefoonnummer dat voor ons bestemd was. Maandag zou er iemand van het telefoonbedrijf komen om de connectie binnen met Telefonica te maken. Dat was allemaal vlot gegaan, nog geen halve dag waren ze er mee bezig geweest! Iets meer dan twee uur. Het was maar vierhonderd meter kabel geweest vertelde Bady, dus het was meegevallen. Dus vroeg mijn man wat hij nu moest betalen.


Dat wist hij toch, zei Bady, zeven honderd euro! Ja, maar dat was voor zevenhonderd meter kabel en twee dagen werk, antwoordde mijn wederhelft. Nee het bedrag bleef hetzelfde, zei Bady daarop, want het was zwaar werk geweest, ze hadden door de druivenvelden moeten lopen en onder die struiken gebukt door moeten gaan met die zware kabels, dat was dus dubbel vermoeiend geweest. Ondanks het protest van mijn wederhelft bleef Bady voet bij stuk houden, zevenhonderd euro`s, anders haalde hij het weer weg!


Ach wat maakt het uit, we waren reuze blij toen we die maandag daarna een eigen telefoonaansluiting hadden, en de herinnering aan die twee harde werkers is er een met een glimlach.  Slimme jongens!


Marijke Derksen

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES