22. Teleurstelling

Opschieten, we moeten op tijd in het ziekenhuis zijn.´ Het is altijd druk op de weg in Alicante. Lange rijen voor de stoplichten, treuzelaars bij rotondes waar mijn lief zich altijd blauw aan ergert. Ik heb dat niet, maar denk altijd, ´this is Spain men.´ het helpt toch niet als je je er druk om maakt.


Maar vandaag moeten we voortmaken, we hebben een afspraak in het ziekenhuis voor een doppler behandeling van het hart van mijn geliefde. Tegen het maken van die afspraak had ik erg op gezien. Zes maanden geleden is hij in hetzelfde ziekenhuis geweest voor een gelijke behandeling. Maar ik kon me niet meer herinneren hoe dat toen was gegaan, dat kan gebeuren op mijn leeftijd en ik neem het mezelf dan ook niet kwalijk, maar zat er toch wel mee. Moet er wel een afspraak gemaakt worden of zijn we er toen zo naar toe gegaan? Kregen we toen gelijk de uitslag mee of moest dat later opgehaald worden? Het was allemaal een beetje gecompliceerd. Maandag moet hij naar een ander ziekenhuis in Alicante voor een ECG en de donderdag daarna weer naar dat ziekenhuis terug voor een gesprek met de cardioloog en de endocrino en daar hebben we de uitslag van die doppler behandeling voor nodig.


Die afspraken waren makkelijk, gewoon de dag en de tijd vragen toen we daar waren en geen aparte dingen er bij. Maar de afspraak voor die doppler behandeling lag dus wat moeilijker vanwege mijn vragen. Vragen in het Spaans gaat ondertussen wel, maar de antwoorden verstaan en begrijpen wordt iets moeilijker. Maar ik moest wel, dus toch maar bellen. De automatische stem op het bandje van het ziekenhuis vertelde me in het Spaans dat als je geen Spaans sprak , druk dan op knop 1. Op het eerste moment was mijn reactie dat het niet nodig was, dus ging ik gewoon verder. Maar dat was niet zo'n goed idee want de señora ging in zulk rap Spaans verder dat ik het maar opnieuw probeerde en toch knop 1 indrukte. Ik kreeg een Engels sprekende señora aan de lijn en de afspraak was snel gemaakt. Woensdagmiddag om 2.30 uur, zei ze netjes in het Engels. Voor alle zekerheid heb ik het nog een paar keer herhaald en direct opgeschreven.


Ondanks het drukke verkeer waren we ruim voor half drie bij de balie. `we hebben een afspraak om half drie.´ meldde ik in het Spaans. Vol ongeloof keek de dame achter het loket me aan, riep er een collega bij en vertelde me toen dat die afspraak om half vier was. Tres y media, no dos y media!´ de heren doctoren beginnen pas om half vier, na de comida! Na het eten? Dat was balen. Eerst twijfel je toch even aan jezelf, heb ik het wel goed verstaan? Maar ik wist het zeker. Ik had het gelijk opgeschreven. Dus voortaan altijd in het Engels een afspraak maken als het moeilijk is, maar de tijd altijd in het Spaans herhalen, dan weet je zeker dat het goed gaat! Alweer wat geleerd.


Maar mijn lief baalde nog meer dan ik, hij voelde zich al niet zo lekker en hij had thuis nog een uurtje langer met de benen omhoog kunnen rusten en zeker niet zo hard hoeven rijden. `Nou kom op, zo erg is het toch niet. We gaan op het plein voor het ziekenhuis ergens in een van de cafetaria´s een kopje koffie drinken en daar wachten we dan wel tot het tijd is.´ zei ik om hem op te monteren. Het was een teleurstelling, dat wel. Maar we hebben toch alle tijd van de wereld, dus wat maakt het uit. We gingen een restaurantje binnen, niet al te groot en beslist niet luxe, maar met die typische Spaanse uitstraling. Zo te zien nog niet ontdekt door de toeristenstroom. Er zaten enkele mannen aan kleine tafeltjes te genieten van hun menu del dia. De eigenaar stond naast de bar en keek ons verwachtingsvol aan. `Dos café con leche´ achteloos bestelde mijn lief de koffie. `Jode.´ zei het Spaanse baasje.


Dat is een lelijk Spaans woord, een vloek. Wij schoten stiekem in de lach door die uitdrukking en het teleurgestelde gezicht van die man. Je kon er vanaf lezen, heb ik eindelijk eens buitenlanders binnen, willen ze alleen maar koffie! Dat is balen, zeg! Toch was hij vriendelijk toen hij de koffie voor ons neerzette. Een kleine gezette vrouw van middelbare leeftijd bracht aan de andere tafeltjes de menu's rond. Ze zag er prachtig uit, een bermuda die vanwege de breedte te lang was en halverwege haar kuiten hing, daar overheen een donkerblauwe jurk tot over haar knieën. Een te groot grijs schort bedekte aan de voorkant deze outfit bijna helemaal. Haar haren had ze strak naar achteren getrokken en in een piepklein knotje bij elkaar gestoken. Maar haar warme glimlach maakte dat ze mooi was.


Het was een erg leuke zaak, er was veel om rond te kijken. Er hing een prachtig olieverf schilderij met een afbeelding van drie stieren. Verder hingen er veel ingelijste posters. De man verzamelde waarschijnlijk al die oude posters, want hij kwam met een arm vol nog opgerolde posters en liet die aan de klanten zien. Ook aan ons. Misschien had hij spijt van zijn uitlating en probeerde nu bij ons in de gunst te komen door ons zoveel mogelijk bij het gesprek te betrekken. Natuurlijk wilde hij, net als zoveel andere Spanjaarden, weten waar wij vandaan kwamen. `Inglaterra?´ `no, no, Holanda!´ waarop uiteraard gereageerd werd met de nodige namen van voetballers en trainers. Daarna vertelde hij dat hij uit Andalusië kwam en de meeste van zijn posters ook. Dat hadden we al gedacht. Prachtige platen van Andalusische danseressen en stierenvechters. Het uur dat we daar zaten was snel voorbij, als het gezellig is vliegt de tijd.


Toen we vertrokken om toch nog op tijd op onze afspraak in het ziekenhuis te komen zei de man ons gedag of we oude vrienden van hem waren.


Ik weet het zeker, als we over een half jaar weer op controle in dit ziekenhuis moeten zijn, gaan we er twee uur voor de afspraak naar toe en zullen dan zeker bij deze vriendelijke mensen gaan eten.


Marijke Derksen

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES