24. Een bijzondere oudejaarsviering.

Een oudejaarsbeleving voor het eerst in het nieuwe thuisland kun je wel bijzonder noemen. We waren uitgenodigd bij Juan, de assistent van onze makelaar. Er waren ruim dertig mensen van verschillende nationaliteiten aanwezig. Maar de meesten waren toch Spaans.


Er was ons gevraagd om allemaal een gerecht uit ons thuisland meebrengen. Mijn man heeft bijna de hele dag in de keuken gestaan. Had een heerlijke huzarensalade gemaakt, en ook nog oliebollen gebakken. Ik heb nog nooit zo'n rustige oudjaarsdag meegemaakt. Normaal was ik altijd degene die in de keuken stond, maar mijn lief wilde het dit jaar doen. Hij kan het misschien nog wel beter dan ik, dus dit was voor mij genieten. Ik had een verwendag voor mezelf ingelast. Lekker lui badderen. Gezicht, haren, voeten en nagels. Alles wat nodig was kreeg een speciale schoonheidsbehandeling. Net of ik een dagje in een beautyfarm was. Maar eigenlijk was dit nog prettiger want ik kon mijn eigen tempo bepalen.


In de zon koffie drinken en lunchen, het was prachtig weer. Mijn voeten in een bak warm water, een kop koffie binnen handbereik, de zon op mijn gezicht en een lieve echtgenoot die af en toe een warme oliebol kwam brengen. Wat wil een meisje nog meer? Eind van de middag gingen we samen een paar uurtjes naar bed. Ik omdat ik lui was maar mijn wederhelft omdat hij toch wel moe was van al dat kokkerellen. We hadden met Juan afgesproken dat we daar om negen uur zouden zijn. Dus geen haast.


Bij Juan in de grote schuur stonden de tafels en stoelen al klaar en de tafels werden voorzien met van alles wat men had meegebracht. Een mengelmoes van Europese gerechten maakte het heel aantrekkelijk. De Spaanse muziek schalde luid uit de boxen van de geluidsinstallatie. Er werd gedanst en wie de tekst kende zong lustig mee. Een wat oudere dame kon prachtig dansen. Ze danste de flamenco zoals een echte Spaanse danseres dat kan. Haar man was zichtbaar trots op zijn nog kwieke vrouw. Hij zag de bewonderende blikken van de aanwezigen en gaf haar een wit plastic bordje in haar hand. Door haar snelle en sierlijke bewegingen zag je niet meer dat het een bordje was maar veranderde het in een mooie witte abanico, een hand waaier voor vrouwen. Door haar snelle bewegingen zwierde haar wijde rok naar alle kanten. Met haar hakjes stampte ze op de grond op het ritme van de muziek.


Het was een fijne gezellige avond, het eten was heerlijk en de drank vloeide rijkelijk. Wij hadden wat salsa en reggae muziek meegenomen. Dat is mijn lievelingsmuziek. We hebben ook gedanst. Ik moest daar de volgende dag wel voor boeten door alleen met veel pijn te kunnen lopen en staan. Kraakbeen ziekte en reuma laten dit dansen eigenlijk niet toe. Maar dat ongemak heb ik er soms wel voor over. Zeker die avond. Ik moest de Spaanse aanwezigen toch laten zien dat ook Nederlandse vrouwen sierlijk kunnen dansen. Dat we het niet allemaal op klompen doen.


Het was echt feest, veel eten, veel drinken, veel dansen en lachen. Tegen twaalf uur `s nachts gingen we met het hele gezelschap naar het centrum van het dorp. Bij Juan de straat op lopen tot je bij het dorpsplein bent, een behoorlijk eind lopen, zeker voor mij na het dansen. Het leek wel of alle inwoners van het dorp op straat waren. Opvallend was dat de jeugd van het dorp, de tieners, de kinderen die in Nederland in de moeilijke leeftijd zitten, met grote aantallen ook richting plein liepen, met glimmende feestmutsen op hun hoofden, papieren slingers om hun nek en in hun mond een papieren rol toetertje. Wat een feestgedruis. Ik keek mijn ogen uit. Dezelfde generatie die in Nederland in discotheken rondhangt en pillen slikt, die jongeren hebben hier plezier met papieren toetertjes. Ik was echt verbaasd. Dit is natuurlijk een dorp, een klein plaatsje. De jeugd krijgt waarschijnlijk geen toestemming om naar de stad te gaan, maar ze vermaakten zich zo te zien opperbest. Mijn man denkt dat dit niet lang nog zo zal blijven, gezien de veranderingen die ook naar hier doordringen. Maar ik heb mijn ogen uitgekeken naar zoveel onschuldig vertier.


We waren op weg naar het gemeentehuis op het dorpsplein. Het gemeentehuis heeft een grote klok. De traditie wil dat iedereen naar het gemeentehuis komt voor middernacht. Men krijgt allemaal een zakje met twaalf druiven. Bij iedere slag van de klok moet je een druif in je mond stoppen en proberen op te eten. Als de klok twaalf slaat moet je de laatste druif eten. Als dat lukt en je hebt alle druiven op dat moment op dan mag je een wens doen. Prachtig! Of ik het helemaal eerlijk heb gedaan weet ik niet. Er was natuurlijk veel lawaai en ik was de tel een beetje kwijtgeraakt, want voordat de klok de laatste slag sloeg had ik ze al allemaal naar binnen gewerkt. Eentje te vroeg dus! Toch maar een wens gedaan, je weet nooit of het toch nog werkt. Maar de klok slaat hier altijd nog een keer. Ik heb me laten vertellen dat het is omdat de werkers op het land, buiten het dorp, soms het aantal slagen niet direct horen en daarom een tweede kans krijgen om te weten hoe laat het is. Op oudejaarsnacht was het net of wij met dat druiven slikken ook een tweede kans kregen en zo toch nog een wens konden doen.


Helaas was het een paar minuten voor twaalf gaan regenen, van die vieze doordringende miezerregen. Onder de luifels van de cafés en restaurants op het plein probeerden zoveel mogelijk mensen te schuilen. We stonden dicht tegen elkaar. Na het doorslikken van de druiven werd er champagne, cava, uitgedeeld en werden we door allemaal wildvreemde mensen gekust. Een heel bijzondere jaarwisseling, dat kan ik wel zeggen. Veel vuurwerk werd er niet afgestoken. Wel zag ik een man met vuurpijlen bezig en dat gewoon in zijn handen hield terwijl hij het aanstak. Het ging allemaal goed maar ik moest wel denken aan die Nederlandse slogan, je bent een rund als je met vuurwerk stunt. Waarschijnlijk was de man zich helemaal niet bewust van de stunt die hij uithaalde. Lopend in de regen gingen we weer terug naar het feest bij Juan.

Maar ondertussen wilden mijn onderdanen al niet meer zo stevig stappen en na een poging om nog een dansje te doen gaven ze het op. Toch kwamen we pas na twee uur thuis, hebben samen nog een glaasje gedronken en de herhaling van Freek de Jonge op tv proberen te volgen. Erg goed lukte dat niet meer, dus lagen we rond drie uur in bed... Dromend over een heel bijzondere oudejaarsviering.


Marijke Derksen