28. De dood van een volkszanger

`Zullen we koffie gaan drinken bij Jaap en Alie?´ Mijn eega had deze maandagochtend schijnbaar zin om er even uit te gaan en behoefte aan het gezelschap van deze nieuwe vrienden. Een half uur later zaten we gezellig bij hen aan de koffie. Er was veel drukte op hun erf, er werd een zwembad geplaatst, een grote, kant en klaar. Men had een enorm gat gegraven, daarna was het zwembad gebracht. Maar eerst moest het pasklaar gemaakt worden met grind en zand. De mannen van het zwembad bedrijf waren druk bezig toen wij aankwamen. Met lange ijzeren staven en de waterpas werd gekeken of het bad goed lag terwijl aan alle kanten grint werd gestort. Van al die werkzaamheden hadden wij totaal geen hinder want we zaten in hun gezellige woonkamer te genieten van koffie en heerlijke Nederlandse koekjes,  zij waren net een week terug uit Nederland en hadden uiteraard het nodige lekkers meegebracht.

Natuurlijk werden de laatste nieuwtjes besproken en ook het trieste nieuws dat André Hazes was overleden. Drieënvijftig jaar was hij maar geworden, te jong om te sterven. Ondanks dat ik nooit een echte fan van hem ben geweest was ook ik toch wel getroffen door dit nieuws.  Hij was een volkszanger zoals er maar weinig in Nederland zijn, te vergelijken met een fadozanger in Portugal. Voor Nederland was hij uniek. Te weten dat dit nooit meer terugkomt maakt verdrietig.  Vorige week was het op tv bekend  gemaakt. Er volgde een documentaire en mijn echtgenoot was daar behoorlijk door aangeslagen. Die nacht sliep hij slecht en wilde er steeds weer over praten. Hij hield wel van het genre dat André zong. Tevens voelde hij zich aangetrokken tot die persoon. Omdat hij aanvoelde dat deze zanger een eenzaam mens was geweest, zogenaamd veel vrienden, maar als het er op aankwam stond hij toch meest alleen in het leven. Dat deed mijn lieve meelevende man veel verdriet.

`Zullen we een wijntje nemen?’  Na de vele koppen koffie was het zelfs op de maandagochtend geen verkeerd voorstel van onze gastheer. `we wonen toch niet voor niets in Spanje, hier is het gelukkig normaal om bij of na je koffie iets sterkers te gebruiken.’  We waren het helemaal met hem eens. Terwijl wij daar binnen van de wijn en elkaars gezelschap zaten te genieten ging het werk buiten door. Af en toe kwam er iemand aan de deur om iets te vragen, dan liepen onze mannen naar buiten om te kijken wat het probleem was. `Ik maak even een hapje voor de lunch,’ zei Jaap. `jullie blijven toch?’ `Oh nee, we kwamen alleen maar een kopje koffie drinken. De poezen zijn alleen in huis. Nee dat kan echt niet. Een andere keer graag, dank je wel.’  

Precies op dat moment kwam er weer iemand iets vragen, Jaap en ook mijn man moesten even komen kijken, dus bleef ik nog maar even zitten. Toen ze weer binnen kwamen verdween Jaap gelijk naar de keuken, hij wilde geen nee horen, we moesten iets eten, het was zo klaar en daarna was het nog vroeg genoeg om naar huis te gaan. `trouwens ik kan je man niet missen want zoveel Spaans kan ik met die werklui nog niet praten.’ protesteerde hij. `Oké, maar dan gaan we ook echt.’ Toch ging het niet zo, de tijd vloog voorbij, nog even zitten, nog even kletsen. Alie had CD’s van Andre Hazes en die werden gedraaid, we voelde ons een beetje verdrietig, melancholiek!

Weer kwam men Jaap roepen, er was iets met de tankwagen met water, die kon de oprit niet inrijden. Even hier en daar bellen om een oplossing voor dat probleem te vinden, want een zwembad zonder water is natuurlijk niet de bedoeling. Het werd steeds later in de middag! Er kwam een grote vrachtwagen met zand dat opzij van het zwembad moest komen. Die kon er ook niet in. Ongelooflijk trouwens want deze mensen hebben een erg groot grondstuk en een lange oprit. Je kunt je niet voorstellen dat zij problemen zouden hebben met welke vrachtwagen dan ook. Maar toch! De vorige eigenaar van deze finca heeft de inrit te smal gemaakt, geen rekening gehouden met erg grote wagens. Er werd het een en ander geregeld en getelefoneerd. Het was een drukte van belang. Doordat wij vrouwen binnen zaten konden we niet zien wat daar allemaal bij die poort gebeurde en we vonden het ook niet zo belangrijk.

`Gaan we zo?’ vroeg ik aan mijn man toen hij weer binnenkwam. `Ja hoor,‘ was zijn antwoord. `maar eerst moet dat probleem met die vrachtwagen opgelost zijn.’  Nou dan wachten we nog maar even. Maar ik maakte me ondertussen knap ongerust over die poezen thuis. Die zouden nu toch wel hoge nood hebben. Ze zijn niet gewend om de hele dag alleen in huis te zijn. Meestal zijn ze buiten als wij weg gaan, maar we wilden alleen maar even gaan koffie drinken, dus konden ze wel even binnen blijven, ze lagen zo lekker te slapen. En we wilden toch echt om half acht thuis zijn want dan zou er een herdenkingsconcert ter ere van André Hazes op tv worden uitgezonden. Dat wilden we wel  zien.

`Je zult toch nog een poosje moeten blijven.’  kwam Jaap lachend vertellen. `ze hebben zand gestort in de ingang bij de poort.’  Door het zijraam keken we naar buiten en zagen op het pad bij de ingang een berg zand liggen waar geen auto overheen kon. De zwembadbouwers waren bezig scheppen met zand in het personeelsbusje te laden en reden van en naar het zwembad om op die manier de berg zand weg te werken. `een half uurtje dan zijn ze klaar.’ sprak mijn man bemoedigend. Maar dat was dus niet zo, het duurde veel langer. Ondertussen maakte Alie een grote pan spaghetti. Om half acht werd de tv aangezet en zagen we een indrukwekkend schouwspel. Een Arena gevuld met veertigduizend mensen. Verdrietige mensen die afscheid namen van hun idool. De lijkkist met daarin het stoffelijk overschot van de zanger was overduidelijk aanwezig. Geboeid keken en luisterden we naar de sprekers en zangers die hun laatste eer bewezen aan de te jong gestorven artiest.

De glazen wijn werden nog eens vol geschonken. We waren in een weemoedige stemming. We leefden mee met de huilende fans. Mijn haren in de nek gingen rechtop staan bij de toespraak van Paul de Leeuw en toen hij het lied droomland zong waren mijn ogen ook niet meer droog. Alie zei dat ze eigenlijk nooit zomaar hoefde te huilen, maar wanneer ze anderen zag huilen zoals nu bij al die mensen dan begon ze zelf ook.  We zongen mee wanneer we de woorden van het gezongen lied kenden. We vergaten dat er thuis twee poezen zaten te wachten die wilden eten en die zeker naar buiten moesten om hun behoeften te doen.

Inmiddels was het buiten donker en stil, de mannen waren vertrokken toen de berg met zand zo laag was dat ze er met het busje overheen konden. Ze zouden de volgende dag wel weer verder gaan. Nadat we de lijkwagen uit de Arena hadden zien wegrijden en deze voor ons indrukwekkende uitzending was afgelopen gingen we uiteindelijk toch maar eens naar huis. De CD van Alie ging mee, die wordt gekopieerd. Mijn lieve man had toch wel wat teveel glaasjes wijn gedronken dus was het beter dat ik zou rijden. Het lukte me gelukkig om over dat laatste bergje zand te rijden. De poezen hadden een oplossing voor hun hoge nood gevonden en waren via een venster naar buiten gegaan nadat ze eerst een scheur in het muskietengaas hadden getrokken. Een van de twee was via dezelfde weg weer binnen gekomen en zat ons aan de binnenkant van de deur op te wachten. Met haar gemiauw liet ze weten dat we te lang waren weggebleven. Het was een vreemde dag geweest, heel anders dan de bedoeling was. Maar ik had het voor geen goud willen missen. Het delen van deze emoties met nieuwe vrienden was een zeer speciale ervaring. We zullen André Hazes en zijn afscheid niet gauw vergeten.

Al zou ik het willen, dan zou het me nog niet lukken, want onze CD speler brult nu al dagenlang dat hij`een beetje verliefd is’  of dat `zij geloofd in mij.’ Erg hoor.


Alleen wanneer hij zijn `droomland’  bezingt, zing ik toch wel uitbundig mee. Want uiteindelijk wonen we toch in dat `droomland!’


Marijke Derksen