29. Mobiele spraakverwarring

Dat het niet zo eenvoudig is als het wel lijkt, bellen of gebeld worden is vooral in een vreemde taal erg moeilijk. Ik heb hier al eerder over geschreven, maar ik merk om me heen dat ik niet de enige ben met dat probleem. Hardnekkig blijf ik hallo zeggen als ik de telefoon beantwoord. Niet met, zoals in Spanje gebruikelijk, `hola’ of `digame’ dus daardoor weet men direct aan de andere kant dat men niet met een Spaanse te doen heeft, soms wordt dan aan de andere kant gelijk de verbinding verbroken.


Ook telefonische verkooppraatjes zijn hier net zo storend als in andere landen en degene die proberen me iets te verkopen worden op het laatst wanhopig en dan komt het soms wel goed uit dat je kunt zeggen `no entiendo.’ (ik begrijp het niet) Ondanks dat, zijn sommige  hardnekkig en proberen zich toch verstaanbaar te maken, zodat je toch in hun verhaaltje gelooft en iets bestelt of een abonnement afsluit.


Ook het maken van een afspraak met de dokter is nog steeds verwarrend. Ik moest komen voor longfoto's en bloed onderzoek. Om de afspraak dit keer goed te maken had ik van te voren goed bestudeerd wat ik moest zeggen en waar ik naar moest vragen. Dit keer zou het niet verkeerd gaan. De receptioniste begreep me goed, fijn. Donderdag moest ik komen. Prima. Maar toen zei ze iets in rap Spaans wat ik niet verstond. Ik begreep iets van acht en één uur. Dus vertelde ik haar dat ik niet al te vroeg wilde, want om daar te komen moesten we toch wel een klein uur rijden met de auto en het verkeer kan ‘s morgens vroeg erg druk zijn richting Alicante. Ze herhaalde weer acht en één. Ik begreep niet wat ze bedoelde en zei dat ook. Haar stem klonk nu wat geagiteerd. Acht en één, verstond ik weer. Wat bedoeld ze toch? Waarom zegt ze niet gewoon dat ik om elf uur kan komen, dat verwachte ik en had dat ook uit mijn hoofd geleerd.


Nee, ze heeft het maar over acht en één uur. `is er iemand die Engels spreekt?` vroeg ik haar. ‘ Ik spreek maar weinig Spaans en begrijp u niet.’  Nee, er was niemand die Engels sprak klonk het een beetje snauwerig en weer herhaalde ze dat acht en één.  Tegelijk verstond ik iets als desde en hasta. Oh er ging een lichtje branden, desde is vanaf en hasta is tot.  De tijden waren van acht tot elf uur. Nu begreep ik het, een afspraak was dus niet nodig! Het had me veel moeite gekost maar het was toch gelukt en naderhand kon ik er wel om lachen, stom moest het voor die receptioniste geklonken hebben dat ik maar niet begreep wat zij bedoelde.


Wanneer je tegenover iemand zit en je snapt iets niet direct is het makkelijker, dan kun je met gebaren en gezichtsuitdrukkingen iets vlugger begrijpen en begrijpbaar maken. Maar naarmate de tijd verstreek ging het steeds beter. Ik kan nu redelijk gesprekken voeren zowel door de telefoon als in gezelschap. Ik ben niet de enige die dit soort problemen heeft. Op een dag waren we met vrienden die hier nog maar kort wonen meegegaan naar een tuincentrum. Deze mensen spreken ook nog heel weinig Spaans, dus ze vonden het wel fijn dat mijn man meeging om spraakverwarring te voorkomen. Ze wilden een aantal cipressen en nog wat andere bomen kopen voor in hun nieuw aan te leggen tuin. Prachtige bomen werden er uitgezocht. Het tuincentrum zou ze komen brengen, waarschijnlijk de volgende ochtend, maar men zou eerst bellen.


Op de terugweg in de auto vertelde de vriendin dat ze veel problemen hadden met de mobiele telefoon. Ze werden vaak `s nachts gebeld en begrepen dan niet wie er aan de telefoon was. Er werd Spaans gesproken, wat ze niet verstond, of er werd helemaal niets gezegd. Dat is balen natuurlijk. Je laat `s nachts dat ding ook niet rinkelen, je kunt toch nooit weten of er iets met je familie is. Dus veel onderbroken nachten.  Direct nadat ze dit verteld had rinkelde haar mobieltje. Ze nam op en noemde haar naam. Wat er aan de andere kant  gezegd werd wisten we niet , dat konden we niet horen, maar het gezicht van de vriendin sprak boekdelen. Kwaad drukte ze de toets in om het contact te verbreken. `Zie je nu wel , weer een Spaanse die wat te vertellen heeft, wat moet ik er mee.’ Een beetje beduusd keek ik haar aan, ze had niet eens gevraagd wie er aan de andere kant was. `Ja vast weer dezelfde als van `s nachts…’


Terwijl ze het zei werd ze onderbroken door de telefoon die weer belde.  Ze nam op en in haar kwaadheid op degene die haar nachtrust steeds verstoorde  riep ze zonder eerst te luisteren wie er aan de andere kant was; `luister, hier heb ik geen zin in, schei er mee uit. Arrivederci!` en verbrak de verbinding met een diepe zucht dat ze die persoon nu eens goed de waarheid had gezegd. Deze vrienden waren vaak in Italië op vakantie geweest, maar ik betwijfel of de persoon aan de telefoon heeft begrepen wat ze bedoelde. We lagen dubbel van het lachen. Gelijk ging de mobiel weer, voor de derde keer. Wanhopig gaf ze het ding aan mijn echtgenoot. `Probeer jij ze nou eens te vertellen dat ze me niet lastig moeten vallen met dat bellen.’ zei ze helemaal ten einde raad.


Mijn lief was natuurlijk bereid om dit probleem voor haar op te lossen en nam de telefoon van haar over. Hij begon te lachen toen aan de andere kant iemand zich bekend maakte. Het was de vrouw van het tuincentrum die steeds weer had geprobeerd te vertellen dat haar man die zelfde middag de bomen nog kon brengen.


Marijke Derksen