30. Carnaval

Aan carnaval doen we niet. Tenminste! We hebben het één keer gedaan. Nooit meer zeiden we toen. We waren pas getrouwd, woonden in het midden van Nederland. Daar zijn de mensen niet zulke carnavalsvierders.  Maar in dat eerste jaar van ons huwelijk dachten we dat we dat wel eens mee wilden maken. Het was een teleurstelling. Mensen die je het hele jaar niet denken te kennen, bleken zich met carnaval te kunnen gedragen als je meest intieme vrienden, of zelfs meer. Dat dachten ze. Nou niet dus!


Het bleek dat wij niet geschikt waren om carnaval te vieren. Hebben het dan daar ook  nooit meer gedaan. De laatste vijfentwintig jaar voordat we naar Spanje verhuisden woonden we in Friesland en daar wordt carnaval alleen heel zelden gevierd. Hier waren we beter op onze plaats. Maar dan woon je twee jaar in Spanje en bent al aardig geïntegreerd en ineens word je uitgenodigd om samen met de dorpelingen carnaval te vieren. He, bah! Ik hou niet van carnaval. Al die raar verklede, hossende, pakkende en kussende mensen, nee zeg alsjeblieft niet. Niks voor mij. Maar al die nieuwe Spaanse vrienden vertelden dat het zo leuk was en wij zeker moesten komen. Het was in de markthal. Als we niet verkleed waren was dat ook niet erg, als we maar kwamen. Het zou heel gezellig worden.


`Weet je wat, we proberen het een keer. Als het niks voor ons is gaan we nooit meer.’  haalde mijn man me over.  `Maar dan wel verkleed, want anders is het sowieso niet leuk.’  was mijn reactie.  In mijn garderobe kast hingen nog wat Arabische jurken uit de tijd dat we in Egypte hadden gewoond.  Compleet met hoofdbedekking kon ik wel voor een Egyptische vrouw doorgaan. Voor mijn man hingen er ook nog Egyptische galabeas en met een grote witte voile sjaal werden ook zijn haren bedekt en leek hij op een Arabische sjeik.


Toen we de markthal binnen kwamen moest men eerst een paar keer kijken voordat men ontdekte dat wij het waren. Omdat mijn blonde haren helemaal onder de hoofdbedekking schuil ging en de helft van mijn gezicht bedekt was met een dunne sjaal en mijn ogen groot en zwart opgemaakt was het niet makkelijk om te zien wie dat Arabische stel was. Ik denk dat het door de baard van mijn echtgenoot was dat ze op een gegeven moment wisten wie het waren. Er waren prachtig verklede mensen, Indiaas, een hele groep zelfs. Ook heksen en zomaar in het wilde weg raar uitgedoste figuren met grote pruiken en baarden. Erg leuk, ik keek mijn ogen uit. Zoveel fantasie heeft men als er zoiets gedaan moet worden. In een hoek van de markthal speelde een bandje vlotte dansmuziek. De hele avond door werd er gedanst. Er stonden tafels en stoelen waar je tussen het dansen door uit kon rusten en een praatje maken met elkaar. Waar op woensdag en zaterdag de kooplui hun waren uitstallen was nu een bar gemaakt waar je een drankje kon kopen, de opbrengst kwam ten goede aan de feestcommissie die daarvan weer leuke dingen kan organiseren.


Er werd heus wel gedronken maar toch was de sfeer heel ander dan wat we die keer in Nederland hadden meegemaakt. Iedereen danste, met partner of zonder. Het is hier ook heel gewoon dat een groep vrouwen met elkaar dansen. Er wordt niet geflirt of gezoend met de vrouw van iemand anders, of stiekem in billen geknepen of vervelende opmerkingen gemaakt. Dat soort fratsen zie je onder Spanjaarden niet. Mannen en vrouwen gaan hier met meer respect met elkaar om dan in Nederland, daar ben ik in deze jaren wel achter gekomen.  Geen flauwekul, gewoon plezier hebben met elkaar.


Door de gewrichtsziekte kan ik niet lang dansen, maar ik heb genoten van datgene wat ik toch nog kon en ook van het contact met de andere mensen. Aan het eind van de avond…Nee ik zeg het verkeerd… aan het begin van de dageraad, want het feest begon, zoals zoveel feesten in Spanje, pas  ‘s nachts om half twaalf en dan is het zo rond vier uur in de ochtend dat er dikke warme chocolademelk wordt uitgedeeld met smalle zachte broodjes met een laagje suiker erop. Daarna begint pas het afsluiten van het feest. Maar er kwam nog iets speciaals wat wij niet wisten. Prijsuitreiking voor de drie best verklede stellen. Een echtpaar dat verkleed was als een stel uit de charleston tijd won de tweede prijs, een stel heksen de derde en het Arabische stel de eerste prijs. Het duurde even tot het tot me doorgedrongen was. We hadden de eerste prijs! Ongelooflijk! We wilden niet eens gaan. Ik voelde me wel beschaamd, waarom moesten wij als enige aanwezige buitenlanders nou die prijs krijgen. En wat voor prijs! De derde en tweede prijs bestond uit een diner in een restaurant naar keuze hier in het dorp. De eerste prijs was een weekend volledig verzorgd in een hotel in Benidorm. Iedereen feliciteerde ons met deze prijs. We waren beduusd, zulke anti carnavals mensen die de eerste prijs wegslepen, niet te geloven.  


Het werd een heerlijk verwen weekend in hotel Melia in Benidorm. Dat was een onverwachte en geweldige afsluiting van onze eerste echte carnavalsviering. We hadden de smaak te pakken, dus gingen we een jaar later weer naar die carnavalsavond in het dorp, maar wat we moesten aantrekken wisten we niet zo goed. Ik had nog een Arabische boerinnenjurk, lichtpaars van een soort velours met allerlei glimmende kraaltjes bewerkt, een lange blonde pruik, met een sjaal als band er omheen die aan de zijkant naar beneden hing, maakte het compleet. Mijn stoere zeerob in een batik blouse en ook een band om zijn hoofd. Zo konden we wel gaan. Wat we voorstelden kon ik niet benoemen maar de dorpsgenoten wel.  Toen we de markthal binnenkwamen begon men te roepen,`gippies,gippies!’ Men vond dat we er als hippies uitzagen. Het was weer een heel gezellige avond, veel dansen en lachen.


Tegen het eind van de avond hoorde mijn lief van de feestcommissie dat men ons weer de eerste prijs wilde geven, want wij waren beslist het leukst verkleed! Maar mijn man zei dat hij dat echt niet wilde, twee jaar achter elkaar de eerste prijs en dat terwijl we niet eens ons best gedaan hadden om er heel speciaal uit te zien, we hadden zomaar wat aangetrokken. Nee, die prijs moest echt naar iemand anders. Stel je voor, zo maak je natuurlijk geen vrienden in zo'n kleine gemeenschap `alweer die buitenlanders die er met de eerste prijs vandoor gaan’  Nee dat wilden we niet. Dus werd het dat jaar een Spaans echtpaar die in charleston stijl verkleed waren. Wat waren ze blij. Een weekend Benidorm! De vrouw kwam me vragen hoe dat vorig jaar gegaan was, moesten ze alles voorschieten? Ik kon haar geruststellen, alles was van te voren geregeld door de feestcommissie, zij hoefden er alleen maar naar toe te gaan en genieten.


Wij gingen die avond met de tweede prijs naar huis, cenar, avondmaaltijd, bij een restaurant in ons dorp. Bij Hierbabuena! Geweldig. Het etentje viel op Valentijnsdag, het eten was erg lekker, de sfeer romantisch en het dessert was een klein taartje in de vorm van een hartje met daarop een cupido met pijl en boog. Wil je nog een mooiere prijs krijgen? Het jaar daarna ging mijn man als cowboy verkleed en ik als geisha. Ik heb een mooie kimono die mijn lief ooit eens uit Japan voor me heeft meegebracht. In de wijde mouwen van dit kledingstuk had ik een pluche hondje verstopt die wanneer ik op zijn pootje drukte begon te keffen en zijn kopje omhoog en omlaag bewoog. Een zwarte pruik met daarin twee eetstokjes gestoken, wit gezichtspoeder en zwarte lijntjes om de ogen, een fleurige papieren parasol maakte het geheel compleet.


Gelukkig komen ondertussen veel meer mensen naar dit feest, ook veel nieuwkomers uit verschillende landen, leuk gekleed en gek opgemaakt. Het feest wordt daardoor steeds groter en gezelliger. Fijn voor de feestcommissie en natuurlijk voor ons allemaal. Het bevordert de integratie. Groot was onze verbazing toen we in de markthal een Engels echtpaar aantroffen die op dezelfde wijze verkleed waren als wij. We wisten het niet van elkaar, al meerdere weken hadden we elkaar niet gesproken, dus dit was echt toeval. Hij was ook verkleed als cowboy en zij als geisha. Wat een verrassing. Zij pakte me bij mijn arm en we gingen de hele markthal door, al buigend en groetend op z’n Japans; `sayonara’ Maar daar bleef het niet bij. We vulden ons Japans aan met, mitsubishi, toyota, hyundai… en meer van die onzin en met een zwaar Japanse tongval.


Zo hebben we iedereen begroet en liepen met heel kleine pasjes van de ene tafel naar de andere. Ik geloof dat men het wel leuk vond, die twee rare buitenlandse vrouwen, maar het meeste plezier hadden wij toch zelf.


Marijke Derksen