34. Koffie konijn!

Soms wordt je er helemaal tureluurs van, al die nieuwe Spaanse woorden! Je moet ze maar zien te onthouden. En hoe jonger je bent hoe makkelijker het gaat. Vaak hoor ik mensen zeggen, het lukt me niet, de harde schijf zit vol. Het scheelt natuurlijk als je veel Spaans spreekt. Het geluk om Spaanse vrienden te hebben maakt het noodzakelijk dat je de taal beheerst en dat is fijn.

Voor de mensen die maar weinig Spaans contact hebben is het nog veel moeilijker. Je gaat op een Spaanse cursus maar hoe breng je het in de praktijk. Dat kopje koffie en dat biertje bestellen dat lukt iedereen al gauw, maar een gesprek voeren is toch heel wat anders. Heel in het begin brachten Spaanse vrienden wat flessen wijn mee toen ze op bezoek kwamen. Wat leuk! Maar ik kon zo gauw niet op de Spaanse woorden voor flessen wijn komen en noemde het `agua para palabras’  Toch niet zo gek gevonden vind ik nu achteraf, spraakwater, kom er maar op! Het was en is toch wel zo dat met een glaasje op een vreemde taal veel makkelijker is. Of vindt u van niet?

Nu zoveel jaar later zijn het leuke herinneringen. Ik heb ook een herinnering van een bezoek aan vrienden in Engeland. Ik was heel jong en mijn Engels was bar slecht, had het nooit geleerd, maar kende veel woorden door de Engelstalige liedjes op de radio. We gingen de stad in, winkelen en ik wilde graag een paar rode schoentjes hebben en vroeg aan mijn Engelse vriendin of ze goed wilde kijken of ze die schoenen ergens zag, dus ik zei tegen haar; `you are good looking’ en wees naar de etalages, waarop ze me aankeek en zei; `thank you.’ Waarop mijn man en onze vriend begonnen te lachen. Heerlijk. Ook ik heb erom gelachen nadat mijn lief me had uitgelegd wat ik had gezegd. Leuk, vreemde talen leren en leuke fouten maken, het geeft niet, zeker een Spanjaard zal je nooit uitlachen. Maar ik denk wel dat men later thuis met eigen familie wel eens moeten lachen om die rare uitspraken van die buitenlanders.

Eten bestellen, ook zo iets. Wanneer je regelmatig hetzelfde besteld weet je het uiteindelijk wel, dingen die herhalen blijven wel hangen. Maar iets nieuws wat je uit moet spreken kan wel eens problemen geven. En het onthouden kan moeilijk zijn, zeker als je niet zo heel jong meer bent en vindt dat je harde schijf vol zit. Dat overkwam onze lieve vriend Ted. Na het eten bestelden de mannen graag een carajillo. Dat is een klein glaasje waar men suiker in doet, vijf koffieboontjes een stukje schil van citroen en een stokje kaneel.  En een laag cognac of ander alcoholisch drankje. Daar hou je een vlammetje bij en het gaat branden en het wordt goed geroerd, daarna wordt er gloeiend hete koffie overheen gegoten. Een klein schuimlaagje vormt zich daardoor er bovenop, zodat je drie kleuren krijgt in dat kleine glaasje, de onderste laag donkerbruin van de zwarte koffie, dan wat lichter bruin door de cognac en het bovenste laagje schuim is heel licht van kleur. Dat heet quemado, verbrand. Het is veel werk om dit te maken en in sommige restaurants als je er niet quemado bij zegt krijg je gewoon zwarte koffie met een scheut cognac of wat dan ook er doorheen. Dat is dus niet de bedoeling. Maar om het te moeten onthouden dat je carajillo quemado moet zeggen is niet voor iedereen even gemakkelijk.


Dat was eerst ook zo met onze vriend Ted. Hij lustte het graag maar dat woord onthouden lukte heel lang niet. Dan zag je hem denken hoe hij het ook alweer moest zeggen en uiteindelijk zei hij dan maar dat hij coffee `conejo’  wilde. `Konijn’  

Inmiddels weet hij het heel goed maar komt het woord steeds na het eten te voorschijn als grap. Coffee conejo, ja dan moet je de ober of serveerster eens zien kijken met een gezicht van, waar heeft die man het over.


Marijke Derksen