35. Manifestatie in Madrid

We werden uitgenodigd om met de toen leidende politieke partij van het dorp mee te gaan naar Madrid want er was een manifestatie tegen de heersende regering van dat moment. Waar men tegen protesteerde hadden ze me wel verteld maar als je nog niet zo lang ergens woont en de taal niet genoeg beheerst kies je geen partij en blijft neutraal want je weet er niet genoeg van om een mening te vormen.


Dat is tenminste mijn idee daarover. Maar een reisje naar Madrid met een autobus is niet te versmaden, zoveel had ik nog niet van Spanje gezien en dit zou een mooie gelegenheid zijn om er toch wat meer van te zien. Als argument om niet mee te gaan voerde ik aan dat ik toch met die manifestatie niet mee kon lopen en dat is ook zo. Dat gaf niet, zei men, we moesten toch mee gaan voor de gezelligheid. In beide politieke partijen in het dorp hebben we vrienden. Aan onze vrienden die tot de andere partij behoren hadden we wel wat uit te leggen. Zij vonden het geen goed idee dat we mee gingen. Maar toen ik hen vertelde dat ik graag wat meer van Spanje wilde zien en niet mee zou lopen met de manifestatie maar ergens op een terrasje zou gaan zitten, was het goed.


We vertrokken op een zaterdagochtend in april om half tien. De bus was niet vol, ongeveer dertig mensen gingen mee. Het was een prachtige rit. De snelweg Alicante Madrid via Albacete. Voorbij Albacete stopte de bus bij een groot wegrestaurant, waar tientallen bussen geparkeerd stonden. Iedereen rende naar binnen om de toiletten op te zoeken. Ik ook, maar toen ik de rij wachtende zag staan keerde ik maar weer om en besloot te wachten tot de volgende sanitaire stop. Ook stond er een rij te wachten bij de koffiebar. Binnen mocht er niet gerookt worden, dus ben ik maar naar buiten gegaan. Bij de bus had men inmiddels een klaptafeltje geplaatst met daarop cola, sinas en water en een kruik met wijn ging rond. Iedereen had zijn eigen brood meegenomen maar voor olijven, zoutjes en fruit had de organisatie gezorgd.

Voor mij hadden ze ook een plastic terrasstoel meegenomen. Dat was lief en heel attent. Het waaide hard en de wind was ijskoud. In Hondon was het al vroeg in de ochtend lekker warm geweest, de laatste weken was het alle dagen al echt warm. Dus had ik mijn kleding daarop aangepast. Wel had ik gelukkig een warme poncho bij me, maar aan mijn voeten droeg ik sandalen. Dat heb ik de hele verdere dag  betreurd. Nu weet ik dat de Costa Blanca in de winter en voorjaar toch veel warmer is dan de binnenlanden van Spanje, die fout zal ik niet snel meer maken. Ook niet de fout om niet van iedere sanitaire stop gebruik te maken want de rit was daarna nog heel lang. Maar ik heb genoten van het uitzicht tijdens het vervolg van de reis, dat gedeelte van Spanje is zo heel anders dan in onze omgeving. Grote gedeelten waren vlak, mooi maar niet spectaculair. Dat waren wel de velden die tegen niet al te hoge bergen lagen, het was een heuvelachtig landschap waar we later doorheen reden en het was sprookjesachtig mooi. Net een kleurrijk patchwork sprei. Lappen groen met daartussen grote stukken in allerlei tinten bruin. Lichte en donkere aarde.  Hier en daar een verdwaalde boom. Het is nog vroeg in het jaar, dus nog niet veel bladeren aan de bomen. Ook zagen we stukken met veel cipressen en later ook druivenvelden en olijfgaarden. Prachtig.

Hoe dichter we bij Madrid kwamen, hoe opgewondener werd de stemming. Ik merkte nu ook op dat Spaanse vrouwen soms fanatieker kunnen zijn dan de mannen. Af en toe werd er geroepen dat de huidige president weg moest en nog meer leuzen die ik gelukkig niet kon verstaan. De mannen maanden tot kalmte, we waren nog niet in Madrid, er was nog tijd zat.  Dan waren ze weer even stil, maar even later riep iemand iets en meerdere vrouwen vielen in. Er werd wel bij gelachen, het was beslist geen grimmige stemming. Ze hadden gewoon veel plezier. Tegen drie uur waren we eindelijk in de Spaanse hoofdstad. Al snel waren we in het centrum. Het was er ontzettend druk. Bij een park, genaamd El Retiro stopte de bus. Er stonden veel bussen geparkeerd en rijen mensen baanden zich een weg door het park. Dit tempo kon ik niet bijhouden, dus al snel zagen we onze reisgenoten verdwijnen tussen de massa mensen in het park. We vonden een restaurantje en bestelde daar een lunch. Het was een prachtige omgeving met veel oude bomen. Er waren verschillende wandelpaden en ook zag ik veel standbeelden van waarschijnlijk beroemde Spanjaarden.

Na de lunch liet mijn man me alleen want hij wilde toch wel bij de manifestatie gaan kijken. Ik heb genoten van alles wat ik daar zag. Jonge mensen op rollerskates met een mp3 speler in hun oren rolde over de paden, swingend iedereen ontwijkend. Jongelui die hockey speelden op rolschaatsen, wandelende stelletjes, families met kinderen. Sneltekenaars die portretten tekende van iedereen die er maar voor wilde betalen. Aan de overkant van waar ik zat was een vrouw in het gras gymnastiek oefeningen aan het doen. Eerst deed ze in trainingspak allerlei rek en strek oefeningen, daarna deed ze het jasje uit en ging verder met de training, wat later werd ook de pantalon uitgetrokken en was ze druk doende in een strak knalrood pak wat weinig te raden overliet. Liggend in het gras trainde ze al haar spieren in een langdurende exercitie. Ik werd al moe als ik er naar keek. Daarom ben ik maar een eindje gaan wandelen, korte stukjes en af en toe even op een bankje zitten, zo kwam ik toch wat verder in het park. Genietend van de prachtige omgeving en de wit marmeren standbeelden. Dit moet een paleistuin zijn geweest.

Mijn gedachten bleken inderdaad te kloppen want even later kwam mijn man terug en vertelde dat er verderop een paleis was. Hij had het gezien toen hij er voorbij liep naar de manifestatie Op een groot plein was die samenkomst, vertelde hij, er waren duizenden mensen, Hij had er ook mensen getroffen van onze groep maar was niet meegelopen, ging weer snel terug naar mij zodat we nog wat konden wandelen in het park. We kwamen bij een vijver waarin bomen groeiden, nooit had ik zoiets gezien. De stam kwam breed uit het water oprijzen en werd hoe langer hoe smaller in de hoogte. Het waren wel loofbomen maar vanwege het vroege voorjaar nog weinig blad. Ook waren er fonteinen in die vijver. Achter de vijver stond een glazen paleis dat in vroegere jaren als orangerie gebruikt was. Nu was het een museum voor moderne kunst. Wat verderop zagen we nog een grote vijver waar met bootjes op gevaren werd, daarachter stond een groot paleis. Helaas was dat te ver voor mij om dat die middag nog te lopen en keerden we terug naar de ingang van het park waarna verloop van tijd het hele gezelschap weer samenkwam en we aan de terugreis begonnen.


Tijdens die rit was het stil in de bus, men was moe van het vele lopen en ik denk ook van de energie die het gekost heeft tijdens de manifestatie. Er werd nog een keer gestopt bij het wegrestaurant. Op het grote televisiescherm in het restaurant zagen we beelden van de voetbalwedstrijd Barcelona versus Madrid. Barcelona maakte een doelpunt en mijn lief was blij, maar kon die blijdschap niet met zijn reisgenoten delen, want dat waren allemaal Madrid Fans. Dus geen euforie in de bus op de terugweg, niet om het een, nog om het ander.


Omstreeks middernacht waren we weer terug in Hondon en nadat we de leiding bedankt hadden dat we mee mochten reizen en de fijne dag stapten we in onze auto en reden het laatste stukje naar huis met een hoofd vol indrukken van een toch wel heel speciale dag.


Marijke Derksen