38. Waarom zo hoog?

We hadden al jaren geleden besloten dat we nooit meer uit Spanje weg zouden gaan. Zelfs na ons overlijden wilden we hier blijven dus hadden we bij de gemeente een stukje grond op het kerkhof gekocht om een gebouwtje op te zetten waar onze nissen zouden komen.

Maar de tijd verstreek en ideeën kunnen veranderen, want op een dag zei mijn lief tegen me `eigenlijk is dat toch geen goed idee, hier begraven. Toch beter cremeren en uitstrooien over zee, want die zee is ons allebei geliefd en vertrouwd. Stel dat jij eerder komt te overlijden dan ik, wat moet ik hier dan in mijn eentje. Ik kan jou hier dan toch niet alleen laten maar dan kan ik ook nergens anders meer gaan wonen.’  Daar had hij wel gelijk in en het laatste wat ik wilde was, om hem vast te houden na mijn dood. Hij moest vrij zijn om zijn leven verder te leven zoals hij dat dan zou willen.


Dus we gingen terug naar het gemeentehuis en vroegen of ze de grond terug wilde kopen- Dat was geen probleem. We kregen ons geld terug en er was weer een stukje grond beschikbaar voor iemand anders.

Maar niets zo veranderlijk als een mens! Weer jaren later besloten we om toch maar hier te begraven, we wilden allebei toch niet meer reizen of ergens anders wonen en het kerkhof is hier zo mooi en al onze vrienden wonen hier. Als een van de twee overlijd is die ander echt niet alleen maar wordt omringt door zorg van al deze lieve mensen.


Dus een beetje beschaamd gingen we weer naar het gemeentehuis om te vragen of er nog een plekje vrij was dat we konden kopen. En dat was er.  In de middelste laan. We gaven opdracht aan de aannemer om dat gebouwtje neer te zetten. Volgens de regels moest het net zo hoog zijn als de gebouwen er naast, vier etages. Maar mijn lief wilde beslist geen vier nissen, twee, meer niet.  `het is alleen maar voor ons tweeën,’ Hij wilde er beslist geen ander bij in hebben. Maar hoe verdeel je die ruimte dan? Besloten werd dat het twee hoge nissen zouden worden en onder een vrije ruimte voor bloemen of planten, eventueel een beeld.


De mensen in het dorp zagen het en vroegen aan Antonio de bakker waarom zijn oom zulke hoge nissen liet bouwen. Antonio verzon er zijn versie van en zogenaamd heel verbaasd dat men het niet snapte,  zei hij dat zijn oom rechtop wilde zitten in zijn nis. Verbaasde gezichten van de mensen maar ja het zou kunnen, die buitenlanders zijn toch anders. `maar die hoge lege onderste ruimte dan, wat wil hij daar dan mee?’


Waarop Antonio laconiek antwoordde. `daar wil hij natuurlijk zijn motor parkeren!’  


Marijke Derksen