42. Op zoek naar een ander huis

De dagen werden weken, de weken maanden, een jaar ging voorbij. Het leven was nooit meer zoals het geweest was. Ik ging zoals altijd toch ontbijten in het dorp. Sprak met mijn vrienden, maar het was anders. Naast mij zat niet die grote sterke man die alle problemen voor me oploste. Die grapjes maakte met de mensen. De aanspraak, de gezelligheid, die arm waarop ik mocht leunen als het niet zo goed ging. De sterke armen die de rolstoel wilde duwen als ik weer eens niet kon lopen. Die kus voor het slapengaan.

Natuurlijk miste ik dat allemaal, maar ik knokte door en hield me groot.


Maar als ik thuiskwam eind van de ochtend was daar dat lege huis. Dat huis viel nog mee, maar alleen buiten zitten in de tuin was heel naar. Ook kon ik al dat werk in de tuin in mijn eentje niet aan. Ondanks de hulp van een lieve tuinman, die regelmatig kwam, was het me toch teveel. In de zomer alle bomen en struiken en de planten in potten bewateren, dat moest toch elke dag gebeuren. De tuin was groot, 2000 m2, eerder deden we dat samen, ook toen was het veel werk maar nu alleen was het bijna niet te doen. Mijn benen lieten het vaak afweten. Eigenlijk genoot ik niet meer van die eens zo mooie tuin. In de avond buiten zitten, naar overkomende vliegtuigen en de sterren kijken zoals we altijd samen deden,  durfde ik al helemaal niet meer. Onzin natuurlijk, maar zo voelde het voor mij.


Wat wilde ik dan? Het huis verkopen en iets zoeken in het dorp, tussen de mensen, dan ben je niet zo alleen? Dat leek me wel wat. Maar waar zou je dan willen wonen, wat staat er leeg, te huur of te koop? Ik wilde wel een groot huis, want we hebben zoveel meubels en veel spullen. Ik heb altijd in een groot huis gewoond dus een klein huisje voor deze verwende vrouw was geen optie. Mijn gedachten gingen door het dorp. Ja ik wist wel verschillende grote huizen waar niemand in woonde. Ik sprak er met mijn huishoudelijke hulpen over en met mijn Spaanse familie. Men zou voor me rondkijken. Mijn gedachten gingen terug in de tijd. Als we door het dorp reden kwamen we altijd langs dat grote herenhuis op de hoek bij de bakker en de slager, dat had vast een grote tuin, want er was een lange muur waar struiken overheen groeide. Ik had me daar vaak over verbaasd en was er ook altijd een beetje nieuwsgierig naar geweest, grote ficus bladeren boven de muur uit, dat moest wel iets bijzonders zijn. Waar in het dorp heeft men zo een grote tuin.


Maar stond het leeg? Ik had daar nog nooit iemand gezien.  Er waren nog meer huizen die mijn interesse hadden maar dat speciale huis liet me niet los. Mijn Spaanse familie kon me er meer over vertellen en ook Noelia mijn hulp en toeverlaat, die als een dochter voor me is. Zij woont naast de tuin van dat huis. Er gingen weken voorbij. Ik hoorde dat de eigenaren in Madrid en Valencia woonden. Ja het huis was in het verleden wel eens verhuurd geweest, nu stond het leeg en de familie gebruikte het zelf in de zomer en soms in de weekenden. Ik bleef vragen en later bleek dat men navraag naar mij had gedaan. Er was een huisbewaarder die een paar straten verderop woonde.


Op een dag kreeg ik te horen dat ik wel eens mocht komen kijken. Met Noelia ging ik er naar toe. Wel een beetje zenuwachtig, wat zou ik daar aantreffen, zou dit mijn toekomstige woning worden? De huisbewaarder wachtte ons al op voor de brede dubbele deur. Ze maakte de deur open en we stapten naar binnen en ik wist niet wat ik zag. Het was of ik een antieke Spaanse film binnen stapte, zo voelde dat. Ik was opslag dolverliefd op dit huis. Zo groot, zo prachtig had ik het nog niet vaak gezien. Als in een droom volgde ik de huisbewaarder door de beide verdiepingen. Kamer na kamer verbaasde ik me over de grote en de schoonheid van dit huis. Uiteindelijk gingen we via de keuken naar buiten en stond ik perplex van het formaat van de tuin en als extra verrassing was daar ook nog een zwembad, dat had ik helemaal niet verwacht. In het centrum van het dorp een paradijselijke tuin met grote bomen en struiken en dan ook nog een zwembad? Zou ik hier ooit komen te wonen? Dat zou toch fantastisch zijn.


We gingen terug naar binnen, even zitten in de schattige zitkamer met een open haard. Even alles op me in laten werken, dit was een droom, dit kon nooit echt zijn. Terwijl we daar met ons drieën zaten te praten, wees Noelia naar een muur achter mij waar fotos van de familie hingen. `kijk daar eens Marijke’ zei ze , ik draaide me om en keek in het gezicht van mijn geliefde man. Nee, dit kan niet waar zijn. Een oude foto van een familielid van de eigenaars keek me aan en het was of ik naar mijn man keek. Dezelfde vorm van het gezicht, hetzelfde haar, wenkbrauwen en baard, zelfs de neus, ogen en de mond waren gelijk. Dit was onmogelijk, maar het was wel zo. `dit is een teken ‘.  zei Noelia, `je gaat hier vast wonen.’  


En het wonder geschiedde. Een paar weken later kreeg ik bericht dat de familie me wilde ontmoeten. Dat werd een heel prettig samenzijn met belangrijke gesprekken. Er werd een contract opgesteld waar we het allemaal over eens waren en ik kreeg toestemming om in deze droom te gaan wonen. Ik heb deze familie gelijk in mijn hart gesloten, het contact was goed en ook omdat ik zo blij was dat ik mijn oude dag door mocht brengen in hun fantastische huis midden in het dorp. Toen veranderde mijn leven weer en kon ik verhuizen.


Marijke Derksen