43. Verhuizen

Alvast het een en ander inpakken. Wanneer de verhuizing zou zijn? Geen idee! Het had nog even tijd, het was nog geen oktober. Ik ruimde alvast het grootste gedeelte van mijn kantoortje op, bureau leegmaken, een overvloed aan papieren weggooien. Een verhuisdatum had ik nog niet gesteld. Het had geen haast, er was nog tijd genoeg. Maar het was wel heel veel werk en er moest ook van alles geregeld worden. En wat wilde ik nou eigenlijk, een verhuisbedrijf inschakelen om alles te doen?


Ik was al zo vaak in mijn leven verhuisd maar nu ik toch een dagje ouder werd was het vooruitzicht van inpakken en zware  dozen geen prettig vooruitzicht. Ook moest er veel geregeld worden. Wanneer laat je de satellietschotel en de wifi verplaatsen. Ik wilde ook niet dagenlang zonder tv zitten. En alle zakelijke contacten moesten een verhuisbericht krijgen. In Nederland was dat makkelijk, een verhuiskaart van de PTT en het werd aan alle instanties doorgegeven. Hoe moest dat hier? Bellen en schrijven en bezoeken van alle bedrijven waar ik wat mee te maken had? Wat een klus. Bij het gemeentehuis alles regelen. Ik moest er even nog niet aan denken.

Met de tuinman hadden we het er over gehad dat we eerst de tuin zouden doen. Ontzettend veel potten met mooie planten moesten naar het nieuwe adres. Er waren ook veel beelden, sommige heel erg zwaar, die naar hun nieuwe woonplek moesten. Die zaterdag zat ik op een van de terrasjes in het dorp met een aantal mensen die ik nog niet zo lang kende. We spraken over die komende verhuizing en ik vertelde dat ik nog geen idee had hoe het moest gaan. Waarop twee mannen zeiden dat zij maandag de tuinspullen wel vast voor me wilden verhuizen. Twee sterke mannen die ik nog maar oppervlakkig kende, die wilden mij zomaar helpen met die zware klus! Dat is toch fantastisch! De daarop volgende zondag kwam een van hun vrouwen me helpen met al het glaswerk afwassen en inpakken. Ik was ontroerd door zoveel onbaatzuchtigheid. Ik kende haar amper, maar wat was ik blij met deze hulp.

Maandagochtend al bijtijds stonden de twee mannen voor de poort van de finca, met twee grote auto's en een aanhangwagen. Het leek of al die zware potten vol zand en planten niks wogen, zo snel werden de auto's en de aanhangwagen volgeladen. De standbeelden, o.a. die enorm zware Neptunus werden met zorg behandeld, in dekens gepakt zodat er niets kapot zou gaan. Mijn tuinmeubels werden uitgekozen welke wel en welke niet mee moesten. Ze reden vier keer heen en terug en mijn hele tuin inboedel stond op zijn plaats bij mijn nieuwe thuis.  Wat was ik blij en dankbaar. Wat een kanjers die twee mannen. Met deze verhuizing waren ze bijna een dag bezig geweest en ze moesten nu toch wel moe zijn dacht ik, zo veel gewicht sjouwen dat was niet niks. Maar ze bleven vrolijk en opgewekt en op mijn aanbod om hen er wat voor te geven weigerden ze. Vriendendienst noemden ze dat. Voor ze weg gingen werd er nog even gauw gezegd, `morgen doen we de rest’

Huh, ik was helemaal verbaasd, had nog bijna niets ingepakt. `geeft niet’ was het commentaar, `komt allemaal goed, we nemen alles zo mee.’ En ja hoor, de volgende ochtend stonden ze weer samen voor de poort van de finca. Die avond en halve nacht had ik doorgebracht met bijna alle boeken in dozen doen. Dat waren er veel. Een kleine boekenkast stond nog vol, maar die werd door die twee zo opgepakt en op de aanhangwagen geplaatst. De hele dag sjouwden die twee met bijna mijn hele huisraad en tegen de avond had ik alleen nog een gemeubileerde slaapkamer, ik sliep die avond nog in mijn oude vertrouwde finca maar de volgende dag kwamen de mannen weer en werd het laatste wat in het huis stond naar het prachtige huis in het dorp gebracht en was ik verhuisd.


Ondertussen had ik Canaldigitaal en Cable World gebeld, zodat die ook zo snel als mogelijk konden komen voor de tv en internetaansluiting. Een beetje beduusd zat ik in het nieuwe huis, wat was dit snel gegaan, sneller dan ik had kunnen bedenken. Vanuit dit huis kon ik alles regelen met de gemeente en andere instanties, was eigenlijk veel makkelijker want ik hoefde er de auto niet voor te pakken maar kon lopend naar het plein waar het gemeentehuis staat.


De mannen hadden alles in huis een plaats gegeven zoals ik het wilde, sjouwen met zware kleerkasten en bedden naar boven. Geen klacht kwam over hun lippen. Wat een geweldige mannen. Ze wilden niets hebben voor alles wat ze gedaan hadden. Een vriendendienst zeiden ze. Inderdaad, zij, Peter en Helma en Henk en Kaatje, behoren nu tot mijn beste vriendengroep. En daar ben ik reuze trots op!


Marijke Derksen