45. Beroofd in Madrid

Mijn paspoort was bijna verlopen, ik zou naar de ambassade in Madrid moeten voor een nieuwe. Peggy moest ook, dus konden we mooi samen gaan. Dan knopen we er een nachtje hotel bij aan en hebben we even tijd om wat van die stad te zien. Goed idee!  Een afspraak gemaakt met de ambassade en Peggy regelde het hotel en kaarten voor de hogesnelheidstrein. In twee uur en een kwartier waren we in Madrid. We genoten van alles wat er van het landschap in het voorbijgaan te zien was, we konden zelfs koffie in de trein bestellen. Kortom het was reuze comfortabel en de reis was snel voorbij.


Aangekomen op het station Ciudad de Barcelona voelde die naam een beetje vreemd aan, we waren toch wel in Madrid? Dat was toch echt wel zo. We volgden de grote groep mensen richting uitgang. Eenmaal buiten op het stationsplein gingen we op een bankje zitten om ons te oriënteren wat we nu moesten doen. Het was er vreselijk druk, een mensenmassa, vlak langs ons liep een zigeunerin. Iets verderop zat een vies uitziende man met wat vuile plastic zakken bij zich, waarschijnlijk een zwerver. We hielden onze tassen dichtbij ons en ik controleerde voor alle zekerheid mijn handtas. Die zat behoorlijk vol, alle papieren die ik die dag nodig had zaten ook in die tas. Maar gelukkig was het een veilige tas met een rits en daaroverheen een klep met een drukknoop. Mijn portemonnee zat bovenin de tas en daarin zaten mijn bankpassen, rijbewijs, ziekenfondskaart en aardig wat geld en mooie foto's van mijn lief.


Om de hoek van het station was een taxistandplaats, er stonden afzettingen waar je achter elkaar in de rij moest staan tot je aan de beurt was. Al vlug hadden we een taxi die ons naar de Nederlandse ambassade bracht. We waren een beetje te vroeg voor de afspraak. Geen nood, rechts van het ambassadegebouw zagen we een restaurant en daar konden we wel even gaan ontbijten. We hadden tijd genoeg. We kwamen binnen in een druk restaurant, er liepen mensen met witte jassen, waarschijnlijk artsen en verplegend personeel die kwamen ontbijten. Het ziekenhuis was vlakbij. De vitrines bij de bar waren gevuld met allerlei heerlijkheden die we in Hondon nooit hadden gezien. Enthousiast bekeken we alles, wat zouden we kiezen, wat was het lekkerst en we pasten niet op onze tassen, dachten er zelfs niet over na in dit gezelschap.


Met een dienblad vol lekkernijen schoven we in de rij door naar de kassa. Toen ik aan de beurt was en mijn portemonnee uit mijn tas wilde halen, was de portemonnee nergens te vinden. De tas voelde ook veel lichter aan, het leek of er veel minder in zat dan dat ik op het stationsplein gezien had. Paniek natuurlijk. Wat doe je op een dergelijk moment? Buiten op het terras heb ik eerst Antonio gebeld en gevraagd of hij direct naar de bank wilde gaan om al mijn bankpassen te laten blokkeren. Gelukkig wonen we in een klein dorp en iedereen kent iedereen, dat is fijn want nog geen vijf minuten later belde Jose, de kassier  van de bank en ik vertelde hem wat er gebeurd was, mijn portemonnee was gestolen, waar en op welke manier dan ook. Jose zei me geen zorgen te maken, hij had de rekeningen al geblokkeerd en eind van de week had hij wel nieuwe bankpassen voor me. Dat was een zorg minder, maar even was de blijdschap van een dagje uit naar Madrid toch getemperd.


Na het ontbijt gingen we naar de ambassade en daar vertelde we het verhaal. Wat ik ervan had verwacht, een ambassade helpt zijn landgenoten, dat was een misvatting, men hoorde me wel aan en zei dat ik naar het politiebureau moest gaan om aangifte te doen en daar bleef het bij. We hadden geen idee waar we een politiebureau konden vinden! Dat konden ze niet zeggen. Beetje koude douche als je in een vreemd land en ook nog eens zo'n grote vreemde stad bent waar je geen weg kent en toch wel een beetje aangeslagen bent. Jammer, ik had er meer van verwacht!


Na alles geregeld te hebben voor onze paspoorten hebben we een taxi aangehouden die ons naar het hotel bracht dat Peggy gereserveerd had. Ondertussen was de eerste schrik over en we namen ons voor om door dit voorval ons leuke uitje niet te laten verknallen. We waren uit en wilden er van genieten. Zo vaak kom je niet in de Spaanse hoofdstad. Het hotel was antiek en zag er prachtig uit, het lag aan een plein in een mooie oude wijk in de binnenstad. Het personeel was vriendelijk en hadden begrip voor de situatie waar we in terecht waren gekomen en konden ons uitleggen waar het dichtstbijzijnde politiebureau was. Het was niet ver van het hotel vandaan, een paar smalle straatjes door en we kwamen voor een klein oud gebouw terecht waar we nooit een politiebureau in hadden verwacht. In Hondon en in Aspe zijn het mooie goed onderhouden gebouwen. Hier was het oud en klein en nou niet bepaald een visitekaartje voor deze organisatie, je zou het nooit als een officieel gebouw herkennen.


Je kon het zien door de zwaarbewapende grote man in uniform die voor de oude deur stond.  Als je wat kwaads in zin had zou je bang van deze grote, streng kijkende, en met karabijn en ander wapentuig uitgeruste politieman zijn. Maar toevallig heb ik een zwak voor zulke stoere kerels dus ik vond het wel leuk. Sorry, ik dwaal af, komt door de herinnering! Met een strak en ernstig gezicht keek hij op ons neer en we vertelde dat we aangifte van het stelen van mijn portemonnee kwamen doen. Zonder een woord te zeggen wees hij naar de deur en konden we naar binnen. Oeps, daar stond nog zo`n kanjer met dezelfde uitrusting! Tassen gingen door de scan, we werden gefouilleerd, dat vonden we niet zo erg, we hadden niets te verbergen en werden verwezen naar een kamertje achter in de smalle gang. Het kamertje waar we in moesten was niet erg groot, langs de muren stonden stoelen die bijna allemaal bezet waren. Moesten we hier wachten, tussen al die mensen? Kwamen die allemaal aangifte van het een of ander doen? Dat kon dus wel even gaan duren. De meeste waren zo te zien Spaans, maar er zat ook een Engels stel, de vrouw huilde want haar paspoort was gestolen en ze zou die middag terug naar haar thuisland vliegen, dat kon nu niet doorgaan. Ze was helemaal in paniek en vertelde aan haar ook Engelse begeleider wat ze van Spanje vond, geen rekening houdend met dat wij haar konden verstaan.


Ik hou van mensen bekijken en verveelde me in eerste instantie niet, maar na een tijd wilden we wel dat we eindelijk eens aan de beurt waren, maar er gebeurde niets, er kwamen wel nieuwe mensen binnen maar er ging niemand uit. Aan de muur hingen posters waarop allerlei teksten stonden. Uit verveling gingen we die maar eens lezen en ontdekte dat we ook digitaal en telefonisch aangifte konden doen. Ook een idee! Ik heb het bijgaande telefoonnummer gebeld maar het lukte me niet om me verstaanbaar te maken aan de aardige mevrouw aan de andere kant. Frustrerend! Een ander papier gaf aan dat je ook in je eigen woonplaats aangifte kon doen, zoiets had ik ook al begrepen van de aardige mevrouw aan de telefoon, het moest bij de Guardia Civil. Peggy en ik bespraken wat we het beste konden doen, hier blijven zitten en maar wachten tot al die mensen voor ons geholpen waren, maar er was nog niemand opgeroepen, dit kon wel de hele dag gaan duren. Of toch maar vertrekken en later naar Aspe gaan. Het was jammer van onze beperkte tijd in Madrid om hier nog langer te blijven zitten.


Dus moesten we weer langs die zwaarbewapende agenten. Na uitleg dat we naar de Guardia Civil in Aspe zouden gaan mochten we vertrekken. We bleven nog even naar die mooie man buiten staan kijken en Peggy maakte de opmerking tegen hem of hij dat zware geschut wel degelijk gebruikte, waarop er toch een klein glimlachje om zijn mond verscheen, maar verder bleef hij onbewogen strak voor zich uit kijken. Niet te verleiden die kanjers. Daarna hebben we genoten van ons bezoek aan deze prachtige grote stad. Hebben gelopen van het ene terras naar het andere, door smalle oude straatjes en pleinen, lekker gegeten in typisch Spaanse restaurants. We kwamen tot de ontdekking dat veel gerechten en drankjes van onze woonplaats niet bekend waren in de hoofdstad. Carajillo kende men daar niet, wij dachten dat zoiets echt Spaans was maar waarschijnlijk was dat toch streekgebonden.  We waren niet te beroerd om de kelner uitleg te geven hoe je dat moet maken, maar het eindresultaat was toch niet hetzelfde.  Het was koud in Madrid, dat scheelt toch veel met de Costa Blanca en in de avond zaten we dan ook op een verwarmd terras van Valor en dronken hete chocolademelk met slagroom. Aan de overkant was een winkel waar men CD's verkocht, een levensgrote poster van de Beatles, wandelend op Abbey Road, bedekte de hele voorgevel. We hebben foto's gemaakt terwijl we er om de beurt tussen gingen staan, net of we met hen mee wandelden. Wat kun je met weinig toch veel plezier hebben. Later in het hotel bestelde we een heerlijk drankje voor het slapengaan op onze kamer. De dubbele ramen naar het plein open zodat we toch stiekem een sigaretje konden roken. De volgende ochtend ontbeten we buiten op het terras van het hotel en gingen daarna shoppen in een dichtstbijzijnde winkelstraat. Gelukkig had ik nog een leuk aantal biljetten in het zijvakje van mijn tas zodat ik in de winkels niet alleen hoefde te watertanden maar met een leuke warme trui de winkel uitging. Een herinnering aan een weekend Madrid.


De volgende dag thuis kwam het ware leven weer op ons af, eerst naar de Guardia Civil. Daar werden we heel vriendelijk geholpen en hoefden geen uren te wachten. Op mijn vraag hoe het toch mogelijk was dat men die portemonnee uit die tas had kunnen krijgen zonder dat ik wat had gemerkt zei de beambte dat het professionele zakkenrollers zijn en zo gewiekst dat je er echt niets van merkt, dat gebeurde dagelijks. Daarna alles regelen om weer een rijbewijs en ziekenfondskaart te krijgen. De SIPkaart was geen probleem dat werd keurig door Marie-Carmen in ons eigen Centro Salud geregeld. Het rijbewijs zou moeilijker worden. Dan moest ik naar Trafico in Alicante. Daar zag ik wel een beetje tegenop, daar stond altijd een rij mensen buiten op hun beurt te wachten. Maar ook daar werd voor gezorgd, want Ismael, mijn lieve vriend en politieman in ons dorp belde voor mij naar Trafico en regelde een afspraak zodat ik niet hoefde te wachten in de rij buiten. Helaas kon hij niet met me mee, hij moest werken op dat tijdstip, maar Antonio ging met me mee, we waren er vroeg in de ochtend, net toen de deuren geopend werden. Wij mochten als eerste naar binnen ondanks dat er al een lange rij op de stoep stond te wachten. Alles ging vlot en zonder problemen en al snel had ik mijn rijbewijs weer terug.


Zo was alles weer goed gekomen en zijn de herinneringen aan die dagen in Madrid goede herinneringen geworden. Maar ik ben heel dankbaar voor zoveel heel goede vrienden die mijn leven een stuk makkelijker maken.


Maar ik zal nooit meer mijn passen, rijbewijs en SIPkaart in mijn  portemonnee bewaren, die zitten nu in een apart metalen mapje, zodat ze beschermd zijn tegen van alles en raak ik ze niet meer kwijt als mijn portemonnee gestolen wordt. Misschien een tip voor degene die, net als ik, alles bij elkaar in de tas bewaren!


Marijke Derksen