5. Bobby Kienze

De Amas de Casa (Spaanse vrouwenvereniging) heeft, al weer jaren geleden, een cursus reliëf schilderen georganiseerd. Twee jaar daarvoor was er dezelfde cursus voor de leden. In de markthal had Maria del Mar, van het bakkerswinkeltje op rustige momenten aan het schilderij gewerkt. Regelmatig ging ik bij haar kijken.

Ik vond het interessant hoe de opbouw van dat schilderij ging. Met een kwast bracht ze witte cement op de randen van een tekening, die op een plaat hout of hardboard was geplakt, aan. De afbeelding die zij maakte was een Spaans straatje met huizen, stoep en trappen. Later vulde ze de ruimtes op met een laagje cement. Daarna werden er vormen aangebracht en glad gemaakt met zelf drogende klei. Zo ontstond er reliëf. Ik vond het erg mooi en wilde ook graag aan deze cursus meedoen. Men beloofde als het weer zou komen me het laten weten.


Op een dag was het zover, een cursus reliëf schilderen en ik deed mee. Met tien vrouwen zaten we te werken aan een schilderij onder leiding van Carmen een aardige Spaanse lerares. Hoewel mijn Spaans toch al aardig verbeterd was, was het af en toe toch moeilijk te volgen waar ze het over hadden, vaak spraken ze voor mij te snel. Maar door kijken en goed luisteren begreep ik meestal wel wat Carmen bedoelde. We hadden allemaal een eigen afbeelding en gingen aan het werk. Een pot met speciaal cement, een pot met zelfdrogende klei, een mesje en wat penselen, een plaat hardboard, dat waren de materialen waarmee we werkten. Het was leuk werk en iedereen was ingespannen bezig, ondertussen pratend over van alles en nog wat, wat ik dus niet allemaal kon volgen. Regelmatig viel de naam Bobby Kienze. Zou dat iemand uit het dorp zijn, dacht ik. Nooit eerder van gehoord. Carmen hielp haar cursisten zoveel als nodig was en die anderhalf uur dat we daar samen zaten te werken waren steeds te vlug voorbij. Met plezier ging ik er iedere week naar toe en leerde buiten de kunst van het reliëf schilderen ook steeds meer van de Spaanse taal.


Maar na een aantal weken hadden ze het nog steeds over Bobby Kienze. Te pas en te onpas viel zijn naam. Dat moest toch wel een bijzonder iemand zijn als deze vrouwen daar iedere keer weer over spraken. Af en toe onder het schilderen sloeg mijn fantasie op hol. Vast een mooie man, ik zag hem al geplaatst in het straatje van mijn schilderij, een echte Don Juan. Op een gegeven moment werd mijn nieuwsgierigheid toch te groot, ik moest weten wie die man was. Toen zijn naam weer genoemd werd vroeg ik; `wie is toch die Bobby Kienze waar jullie het steeds over hebben?´ Stilte…. Verwonderd keken ze me aan, een paar vrouwen begonnen zachtjes te giechelen. `hoe bedoel je.´zei Carmen. Waarschijnlijk dacht ze dat ze me niet goed had verstaan. ´nou die man waar jullie het steeds over hebben, Bobby Kienze.´ Op dat moment begon iedereen te schaterlachen. Toen ze haar tranen van het lachen had gedroogd en weer kon praten zei Carmen: `cariño, Bobby Kienze is geen man, Bobby Kienze is de merknaam van de zelfdrogende klei waar we mee werken, kijk maar op het potje.´

Een beetje beschaamd keek ik naar het potje klei en zag de merknaam, `Boby 15.´ het getal 15 spreek je uit als kienze. Oh, wat had ik me vergist! Maar wat hebben we een plezier gehad de rest van die middag over mijn fantasieën over die wel erg leuke man, Bobby Kienze.


Marijke Derksen


#creatiefinspanje #geheimzinnigeman

Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2020 by SUN AND GRAPES