50. Mijn voorlopig laatste verhaal

Niemand kan in de toekomst kijken, ik helaas ook niet. Op het moment dat ik dit verhaaltje schrijf, nummer 50, is het augustus 2020 en is op Sun en Grapes vorige week verhaal nummer 19 gepubliceerd. Het gaat dus nog maanden duren voordat jullie dit te lezen krijgen. Ik heb het idee om eerst maar eens even af te wachten wat het leven ons in die tussenliggende tijd brengt.


Het is nu in augustus 2020 een rare tijd, de wereld lijkt wel op zijn kop te staan. Hoe denken we daar bijvoorbeeld volgend jaar over? Is het dan allemaal voorbij? Leven we dan in een nieuw normaal zoals men dat nu soms noemt. Ik weet het niet en niemand met mij weet het. We kunnen alleen maar hopen dat dit voorbij gaat zonder al te veel slachtoffers. Ik noem dit mijn voorlopig laatste verhaal. Voorlopig! Want het is niet zo dat er geen verhaaltjes meer in mijn hoofd zitten, nee die zitten er nog genoeg. Ik heb eigenlijk nog zoveel te vertellen.


Over hoe het is om als weduwe door het leven te gaan bijvoorbeeld. Over eenzaamheid en verlangen. Hoe dat is om dan als Nederlandse niet in je vaderland te wonen en de problemen die zich kunnen voordoen. Maar inmiddels kan ik wel zeggen dat ik een halve Spaanse ben geworden na al die jaren en met de vele contacten die ik hier heb opgebouwd met de mensen in het dorp. Mijn Spaanse adoptiefamilie, ze zijn me zo dierbaar. Mijn lieve huishoudelijke hulpen die in al die jaren als dochters zijn geworden. Ik kan ook daar nog veel over schrijven. Ook zijn er mijn Nederlandse vrienden die me door dik en dun hebben gesteund en waarmee ik heel fijne dingen heb meegemaakt. Ik kan nog schrijven over de leuke dingen die gebeurd zijn samen op etentjes en feestjes. Over de liefde en steun die ik van al die mensen heb gekregen. Er valt nog zoveel te schrijven. Ik wil jullie nog vertellen over de oude oma van Cockie die toen ze hoorde dat Cockie naar het conservatorium ging, geschrokken uitriep, `oh wat erg, gaat ze naar het sanatorium?’ Leuke korte uitspraken en vertellingen, ik heb er nog veel, maar ook minder leuke.


Zoals over het plotseling overlijden van mijn lieve beste vriend Ismael, zo onverwachts, zo pijnlijk. De avond voordat hij stierf hebben we nog met elkaar gesproken en alles leek goed te gaan. Hij was altijd zo positief, nooit hoorde je een klacht over zijn lippen komen, als je vroeg hoe het met hem ging dan kreeg je steevast als antwoord dat hij  sterk was en nergens last van had en hem niets zou gebeuren. Altijd was hij bezorgd om een ander en hij sprak me bemoedigend toe. De schrik was enorm de volgende ochtend heel vroeg toen ik te horen kreeg dat hij was overleden. Dat kon niet, dat was onmogelijk! Maar het was wel zo en mijn herinneringen gaan nu terug naar zijn uitvaartdienst, hoe hij door zijn collega's de kerk werd uitgedragen. Het was hartverscheurend om zijn lieve verloofde alleen achter de kist te zien lopen. Ik ken haar pijn, het is ondraaglijk.


Het leven gaat verder, met al het gemis van dierbaren, maar we moeten door. Zo zouden de mensen die heengegaan zijn dat ook gewild hebben. Niet blijven hangen in je verdriet, doorgaan. Ondanks alles is het leven te mooi om het niet meer te willen leven, er komen andere dingen op je pad die de moeite waard zijn, die het leven weer zin geven. Ik wil jullie nog zoveel vertellen, over de zwerfpoezen die in de beginjaren besloten om bij ons te gaan wonen en ook over mijn twee poezen die ik nu heb, het plezier wat ik met hen beleef en de liefde die ik van hen krijg. Hoe ze me iedere ochtend wakker komen maken als zij denken dat ik lang genoeg in bed heb gelegen. Of over die grote sprinkhaan die ineens onder mijn wijde jurk zat, ach er is nog zoveel meer wat ik moet vertellen en een glimlach op jullie gezichten wil toveren. Dingen die het waard zijn om op te schrijven en met jullie te delen.


Daarom noem ik dit VOORLOPIG, we weten niet wat er in ons leven kan gebeuren in een lange tijd.


Ik ga er van uit dat ik nummer 51 en nog vele nummers daarna ook nog voor jullie kan schrijven. Maar nu zeg ik even, het is pauze en ik ga wat anders doen, misschien weer een boek schrijven, of toch maar weer schilderen. Op dit moment weet ik het nog niet, maar dat komt wel weer.  Hasta luego amigos.


Marijke Derksen