Abonneer je en blijf op de hoogte

Disclaimer; niets van deze website mag worden gebruikt worden zonder de schriftelijke toestemming van Sun and Grapes. Meer info...

©2019 by SUN AND GRAPES

6. De zeemeermin

Op een avond, in het eerste jaar dat we hier woonden, kwam onze Spaanse buurman vragen of we die nacht mee gingen naar het dorp, want er was een optocht. Retreta noemde hij het. Het is een evenement dat ieder jaar in het laatste weekend van juli of het eerste weekend van augustus wordt gehouden. Iedereen gaat verkleed en men loopt het hele dorp door, begeleid door het plaatselijk muziekkorps en sommige hebben eigen muziek bij zich, vertelde buurman.

Het klonk aantrekkelijk, ondertussen wisten we al hoe goed de Spanjaarden feest kunnen vieren, maar helaas zat ik toen nog in de rolstoel, dus dit was voor mij geen optie. Of mijn wederhelft dan met hem mee wilde, want de buurvrouw zag het ook niet zitten, ze ging vroeg naar bed en dit feest begon om twaalf uur ´s nachts. Mijn lief had er wel oren naar en ze spraken af om als Arabier verkleed te gaan. Toen ze vertrokken zag mijn man er uit als een echte sjeik en de buurman had meer weg van een struikrover met valse zwarte baard en een wilde pruik. Deze combinatie stond voor een succesvolle entree in een optocht vol verklede mensen. Het werd al licht toen hij weer thuiskwam. Lichtelijk aangeschoten vertelde hij fantastische verhalen over alles wat ze hadden meegemaakt. Hij had genoten. Mensen in vreemdste outfits waren er, draken, clowns, heksen, engeltjes, zelfs duivels compleet met hooivork, ze renden en dansten door de straten, door elkaar en achter elkaar. Ook grote groepen die hetzelfde verkleed waren en netjes op de maat van de begeleidende muziek danspasjes maakten. Sommige hadden een winkelwagentje bij zich dat gevuld was met flessen en blikjes drank, met of zonder alcohol. Niemand kwam tijdens die tocht iets te kort. Langs de straten stonden veel toeschouwers die de feestgangers aanmoedigde. Het was één grote happening geweest volgens mijn enthousiaste man. Het was voor herhaling vatbaar. Aan het eind van de optocht gingen ze allemaal naar het schoolplein waar een bar en disco (Barraca Popular) was, daar ging het feest verder tot in de kleine uurtjes.


Oh wat had ik daar graag bij willen zijn! Maar hoe? Ik kreeg een idee, waardoor ik het daaropvolgende jaar wel mee kon. In een oude doos lag nog een prachtige lap zilverbrokaat waar ik eens wat van zou maken. Die kwam nu goed van pas. Ik maakte een rok als een vissenstaart, compleet met vinnen. Een zwart topje bestrooit met zilver glitters, ook mijn armen en gezicht smeerde ik in met dezelfde glitters. Een lang snoer parels vlocht ik door mijn haar, en zie… een zeemeermin was geboren. Een zeemeermin kan niet lopen dus ik mocht mee in de rolstoel. Voor deze gelegenheid trok mijn lief zijn kapiteinsuniform aan, dat werd toch niet meer gebruikt na zijn pensionering. Vol geduld duwde hij mij tijdens de optocht door de straten van het dorp. We hadden veel bekijks. Bij de omhooglopende straten was het duwen zwaar, maar er was steeds weer een Spanjaard die wel mee wilde helpen, we mochten niet achter raken. Bij de Barraca aangekomen begon het te regenen. Zijn mooie uniform werd nat. “Moet toch naar de stomerij.” zei hij laconiek.

De binnenkant was tijdens het duwen ook al nat geworden, maar niet van de regen. Een uniform dat normaal niet bij tropische temperaturen werd gedragen, daar had hij een speciaal tropenuniform voor wat hij die nacht beter had kunnen aantrekken. Grote hilariteit ontstond toen hij mij aan het begin van de optocht een vishengel in de hand had gegeven en aan iedereen die het maar wilde horen vertelde hij vol trots; “Deze zeemeermin heb ik op mijn laatste reis gevangen!”


Marijke Derksen


#spaansefeesten #retreta #zeemeermin