Trix Slock, burgemeester van Culebrón

In deze post stellen wij je graag voor aan Trix Slock. Trix is sinds januari burgemeester van Culebrón. Wij legden een aantal vragen bij haar neer en hieronder lees je haar antwoorden.


Wie is Trix Slock;

Ik ben een ondernemende duizendpoot. Wie mij kent, zal dat beamen. Ik heb jarenlang een doelgroep bespeelt in wat je het verleidingsspel van de communicatie zou kunnen noemen: creatie, journalistiek, begeleiden van auteurs, optimaliseren van de professionele mediaomgeving, copy- en ghostwriting, bedrijfscommunicatie, training, quality control, moderatie, jurering, events organiseren... Ik leidde jaren het jobkatern van De Standaard en Het Nieuwsblad en startte later mijn eigen communicatiebureau op. Ik ben gepassioneerd in mijn relaties met mensen en heb zelf ook een groot gezin. Samen met mijn man heb ik zeven kinderen, waarvan er nog vijf gedeeltelijk thuis wonen. Dat is op zich al een bedrijf, niet? Naast mijn communicatiekantoor startte ik in 2012 ook een importzaak van Spaanse lederwaren. Ik verdeelde mijn tijd tussen import, winkel, distributie, communicatiekantoor en gezin. Evident toch, dat ik op zoek ging naar wat rust. Heb ik die rust hier gevonden? Toch wel, maar kijk, het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Je kan verhuizen naar een ander land, een ander huis, een ander dorp, maar je neemt wel jezelf mee. Ik moet dus weer wat ondernemen. Wat is er mooier dan je passie combineren met het welzijn van de mensen in je dorp? Sinds januari ben ik burgemeester van Culebrón. Niet uniek in Spanje - een Vlaamse burgemeester - er zijn er nog twee meer, maar wel apart en een stap in de goede richting wat betreft de algemene ‘integratie’.


Wat is de reden dat je met je gezin naar Spanje bent verhuisd?

Toen ik 20 was, werkte ik in toerisme als hostess. Ik reisde naar vele landen en bezocht heel veel mooie plekken. Het jaar dat ik in Alicante werkte, raakte ik bevriend met een meisje, Belen, die vandaag nog steeds een hele goede vriendin van me is. Ze nam me op onze vrije dag mee naar haar grootouders in La Solana, bij Algueña. We schrijven 1992. La Solana had geen geasfalteerde wegen en sommige huizen hadden geen elektriciteit of stromend water. Ook het huis van haar grootouders was redelijk primitief, maar ik had er heerlijke tijden. De natuur en de vriendelijkheid van de mensen trof me diep in het hart. Het zou een herinnering blijven, die ik nog  jaren later met me zou meedragen. Ik wist dat ik thuishoorde op deze plek en na wat omzwervingen in België, kocht ik mijn huis in Culebrón. Die aankoop was niet zo evident, want we bezochten minstens vijftig panden. Ik wilde de weidsheid van mijn herinnering aan La Solana, maar ook de betrokkenheid bij het dorp en mijn buren. Hier heb ik dat gevonden. Jarenlang kwamen we op vakantie hier in Culebrón, tot we de beslissing namen om afscheid te nemen van een veel te drukke job in België. Culebrón ontdekken was al thuis komen. 


Culebrón is onderdeel van Pinoso, waarom hebben kleine dorpjes in Spanje een eigen burgemeester zoals jij nu voor Culebrón?

De burgemeester van Pinoso is Lazaro Azorin. Hij doet een fantastische job en bewandelt het evenwicht tussen comfort bieden aan zijn inwoners en de knip op de portefeuille houden in deze minder evidente economische tijden. Hij is een waar rekenwonder en zorgt ervoor dat de Pinoseros niets tekort komen. Het nieuwe ‘casa de cultura’, de bibliotheek, de vele speeltuinen, vernieuwde pleinen, de rotonde aan Culebrón, die hebben we allemaal aan hem te danken. Hij kan natuurlijk niet alles voor zijn rekening nemen. Als burgemeester van een pedania ben je dus de spreekbuis van de dorpelingen. Je bent verantwoordelijk voor het welzijn van de inwoners, maar ook voor alle technische problemen die zich eventueel stellen: de wegen, aanplanting, elektriciteit, water. Je hebt de vrijheid om events te organiseren en je wordt verondersteld om de ‘convivencia’ (het samenleven van de dorpelingen) te garanderen. De burgemeester van een pedania organiseert ook de jaarlijkse dorpsfeesten in de zomer. Inwoners van een pedania kunnen bij hun burgemeester terecht en op die manier wordt de burgemeester van Pinoso voor een stuk ontlast. Het is een samenwerking die al jaren vlot verloopt. Sommigen van mijn collega-burgemeesters, zijn al twintig jaar aan.


Hoe ben je burgemeester van Culebrón geworden?

In tegenstelling tot de burgemeester van Pinoso wordt je als burgemeester van een pedania niet ‘verkozen’. Alhoewel het tegendeel beweren ook niet juist zou zijn.  Het is de burgemeester van Pinoso die samen met de schepen van pedanias, César Pérez een vertrouwenspersoon aanduidt. Die vertrouwenspersoon moet over een aantal kwaliteiten beschikken. Zo moet je bijvoorbeeld met werkelijk iedereen kunnen opschieten. Je mag dus geen persoonlijke vetes hebben lopen of in onmin leven met een van je buren. Je moet immers objectiviteit kunnen garanderen en voor iedereen evenveel moeite doen. Je moet ondernemend zijn, bereid zijn om te werken en het ermee eens zijn dat je niet bezoldigd werk uitvoert. Burgemeesters van de pedanias worden immers niet betaald, maar ontvangen een minimale onkostenvergoeding. Nadat burgemeester en schepen iemand op het oog hebben, gaan ze hun oor te luister leggen bij de buren. Ze willen de stem van het volk horen nog voor ze een definitieve beslissing nemen. Vinden je buren het een goed idee dat jij burgemeester wordt? Ze toetsen dus eigenlijk je ‘populariteit’ in het dorp, maar ook je competenties, je objectiviteit en je dynamiek. Pas als er unanimiteit is, wordt je officieel gevraagd. Op zich vind ik het een eer dat ik gekozen ben. Het is effectief een feit dat ik met iedereen in het dorp overeen kom, maar onderschat toch niet het effect van het feit dat ik een buitenlander ben. Ik spreek zeer goed Spaans – ik behaalde mijn C1 niveau – en ik word echt graag gezien in het dorp. Ik meng me dagelijks onder de Spanjaarden en leef intens met hen samen, maar ik ben geen Spaanse en zal dat ook nooit zijn. Hier steekt het integratiethema op. Wat wij vaak niet beseffen is dat wij opnieuw de problematiek van de immigratie beleven, maar nu van de andere kant. Herinner je je nog de eerste Marokkaanse of Turkse politicus in België of Nederland? Werd die daar op veel applaus onthaald? Het is nu eenmaal geen evident gegeven en ik kan alleen maar dankbaar zijn voor elke deur die zich opent en voor elke Pinosero die zich ruimdenkend opstelt. De burgemeester heeft daar ook met aandrang toe opgeroepen. Hij is een groot voorstander van gelijkheid van religie, sekse en afkomst. 


Zijn er zaken die  je graag zou willen veranderen nu je burgemeester bent?

Burgemeester zijn van een pedania draait niet zozeer om verandering, dan wel om continuïteit, rust en vrede en organisatie. In deze kleine dorpen rond Pinoso wonen mensen die de rust opzoeken. Het respecteren van tradities is erg belangrijk. Wij zijn als Noorderlingen zoveel van onze tradities kwijt. Het zou jammer zijn, moest dat hier ook gebeuren. Wie ben ik trouwens om te zeggen dat mijn voorgangers het niet prima deden? Alle vorige burgemeesters van Culebrón hebben hun hart gelegd in hun opdracht en ik zal dat op mijn beurt ook doen. Ik maak er een eer van om ons dorp netjes en georganiseerd te houden en ik wil uiteraard spetterende zomerfeesten op 17, 18 en 19 juli. Alle Belgen en Nederlanders zijn absoluut welkom die dagen, ook al wonen ze elders. Kom zeker met ons meevieren! Ik organiseer ook elke maand een dansavond. Zeker in de winter is er niet echt veel te doen en dan stellen we onze local social open. We maken er een heuse ‘discotheek’ van. We draaien muziek van de jaren zestig tot nu en we verkopen de drankjes spotgoedkoop. De opbrengst van deze avonden herinvesteer ik in onze dorpsfeesten. In diezelfde ideologie organiseer ik ook elke maandagavond om 19 uur gym. Keep fit, wat extra beweging kan voor niemand kwaad, toch? Twee euro betaal je voor een uurtje begeleide gym. We krijgen als burgemeester van een pedania immers maar een beperkt budget om feesten te organiseren en het is door dit soort dingen te realiseren dat we wat geld bij elkaar krijgen. Ik organiseerde ook de kerstmarkt eind vorig jaar, wat een succes werd. We hadden meer dan 500 bezoekers voor 45 standhouders. Nooit gezien in deze buurt. Met Pasen houden we weer zo een markt en ik organiseer later op het jaar ook nog een tweedehandsmarkt. Het is heerlijk om te zien hoe dit dorp zich laat omtoveren en meteen een prachtige plek is voor dit soort events. Even mooi is het om te zien wanneer de rust weerkeert en iedereen weer huiswaarts keert. Ik wil graag een goede en zorgzame burgemeester zijn, die met iedereen ten gepasten tijde communiceert en ieders wensen en belangen zo goed mogelijk probeert te behartigen.


Wat maakt Culebrón zo leuk om in te wonen?

Culebrón is een prachtig dorp! De eerste keer dat ik er binnen reed, was ik meteen verliefd.  Het is een oud maar levend dorp. Hier zitten we met de mooiste vergezichten uit de streek – al is dat misschien wel een beetje subjectief. Wij kijken uit op de bergen rond Ubeda, Raspay, Pinoso en de Carche. Waanzinnig is dat. Mijn huis is het laatste in het dorp. Stap ik uit de voordeur dan zit ik in het dorp en stap ik door de achterdeur, zie ik de weidsheid van de omliggende bergen. Ik sta vaak te kijken als de ochtendmist in de herfst langzaam zijn armen om de bergen lost, alsof hij ze eerst in een wurggreep hield. Onwezenlijk mooi is dat. Je kan hier heerlijke wandelingen maken, wilde vijgen eten onderweg, wilde rucola, tijm en rozemarijn plukken. Deze grond is erg gul. Culebrón staat uiteraard ook bekend om zijn olijven en de bijhorende bodega. De olijfolie van Culebrón werd door de toenmalige chef van El Buli uitgeroepen tot de beste olijfolie ooit. Niet zomaar een olietje, dus. Wat Culebrón verder zo’n prachtig dorp maakt om te wonen, is de inwoners. Ik hou oprecht van deze mensen. Ze zijn authentiek en eerlijk in hun vriendschappen. Ze leven intens samen, zonder de deur bij elkaar plat te lopen. Ze staan voor je klaar en hebben een onwaarschijnlijke joie de vivre. Ze hebben mij en mijn gezin met open armen ontvangen, toen we hier jaren geleden aankwamen en maken nu deel uit van mijn dagelijkse leven. Ik ben oprecht blij dat ik me een van hen mag noemen.